Verhit?

De vakanties zijn voor velen al voorbij. Herken jij dat gevoel, dat het in de vakantie zo lekker ontspannen is. Geen drukte, geen agenda. In plaats van het gevoel geleefd te worden voel je dat je leeft. Je past je tempo aan de temperatuur aan. Het voelt als natuurlijk. Kon je dat maar vasthouden!

Gek is dat eigenlijk, je neemt de drukte na de vakantie weer voor lief. Het is nu eenmaal zo. Je moet weer naar je werk, of naar school. De agenda is zo weer vol. Het voelt weer als een verplichting. Voor je het weet doe je weer mee in de vaart der volkeren. Het is normaal, denken we. We moeten van alles en het lijkt dan dat we geen keuze hebben. Vaak missen we het vrije gevoel van de vakantie.

Onbedoeld en onbewust kan de spanning weer toenemen. En dan zo maar ineens loop je tegen een muur aan, botst het op je werk, irritaties in relaties, korte lontjes, fysieke klachten. Het lichaam liegt niet.

Het vakantiegevoel is voorbij. Is dit op te lossen? Kun je het gevoel van ontspanning en vrijheid vasthouden? Ik denk het niet. Het is gevoel. Net als het weer, verandert dat elke keer. Je kunt het wel opnieuw creëren. Ik vind dat heerlijk. Het is ook niet moeilijk. Je neemt gewoon even een paar minuten en je droomt over dat ene vakantiemoment. De blauwe lucht, de zon, het glaasje wijn op een terrasje, stralende kinderen, tijd voor een boek, een wandeling, een bijzondere ontmoeting. En voor je het weet voel je de ontspanning terug in je lijf. Je hoeft niet weg om het te ervaren. En wanneer jij ontspant, dan is dat niet alleen een weldaad voor jezelf, maar ook voor je omgeving. Ook dat is win-win.

We zitten midden in een hittegolf. Mijn lichaam zegt: rustig aan deze dagen! Ik luister en ga met mijn zussen airco-shoppen, zodat de temperatuur in mij niet onnodig oploopt:)

Wat doe jij om te ontspannen? Ik hoor het graag!

3 antwoorden
  1. IJda
    IJda says:

    Veel plezier met je zussen vandaag Chiquita. Dierbaar airco-shoppen (goed idee, lkkr rustig in de winkels 🙂 Hartelijke groeten aan Yvette.

    Wat het vrije gevoel betreft, interessante blog. Bedacht me zal ik reageren gezien ik er eigenlijk niet zo van houd, mezelf etaleren.
    Toch mijn gedachten en hierbij reactie op je blog.

    We voelen het ‘moeten’ omdat er brood op de plank moet, liefst ook nog met luxe beleg. We ‘moeten’ omdat we misschien denken dat we er dan pas toe doen. Als we nu gewoon ‘zijn’ als mens en aan anderen vragen ‘wie ben je’ ipv ‘zo.. en wat doe jij nu voor werk? Zouden we ons dan vrijer voelen, minder stress, maatschappelijke druk, irritatie en haast ervaren? Als we werk en verplichting zeker niet onbelangrijk maar minder belangrijk maken en de keuzes maken die we ook écht allemaal kunnen maken, zou dat de geluksmomenten in alle opzichten vergroten?
    Ik heb er na 15 jaar alleenstaand moederschap, wat ik voor geen goud had willen missen, naast full-time werk, voor gekozen.
    (Vrijwillig) werken en bijdragen om toch dat luxe beleg te hebben, maar niet ten koste van mijn vrijheid, fysieke en mentale gezondheid. Ik vind mezelf weer veel aardiger, de mensen om mij heen ook. Denk ik :).
    Lieve groet, IJda

    Plato: ‘Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always’

    Beantwoorden
    • Chiquita
      Chiquita says:

      Hi IJda, wat mooi wat je schrijft. Dank je wel. Ik heb het ook lang moeilijk gevonden om mijzelf te “etaleren”. Maar ben over die drempel gestapt. De drive om verschil te maken is eenvoudigweg te groot:)
      Wanneer je niet meer moet, niet van jezelf, niet voor anderen, dan ontstaat er een vrijheid. En in die vrijheid kun je kiezen. Werken voor dat luxe beleg, je kinderen alleen groot brengen, niets mis en alles wordt mogelijk. Het is hetzelfde en toch anders.
      En wanneer je niet meer moet, dan ga je inderdaad ontmoeten. Mooie spreuk van Plato.
      Dank dat je je gedachten wilde delen!

      Beantwoorden
    • Chiquita
      Chiquita says:

      Hi Ijda,
      Wat gaaf dat je juist wel hebt gereageerd. En ik begrijp ook je punt. Ik deel dat ook:) Maar ik merk tegelijkertijd hoe meer we dat delen waar het echt over gaat, hoe meer we ons verbonden voelen. Dat heb je in de opleiding (de kunst van transformatieve mediation) ook ervaren. Voor mij was dat altijd een veilige setting. Nu wat meer naar buiten. Mezelf laten zien voor een breder publiek. Ik wil het beste van mezelf doorgeven. En tja, als ik niets zeg, dan gebeurt dat ook niet. Vandaar:)
      Ik heb grote bewondering voor je dat je werk en fulltime moederschap zo hebt gecombineerd. Diepe buiging. Dat is niet niets. En ja, je zal heel vaak het gevoel gehad hebben dat het “moet”. Maar het niet-moeten geeft vrijheid. Probeer maar eens: ik moet niets. En daar dan bij stil te staan. Dan voelt het wellicht vreemd. En vanuit dat niets-doen opnieuw een keuze maken. Misschien wil je dan wel gewoon werken en geld verdienen voor je gezin. De manier waarop je het doet is dan anders. Helemaal eens hoe je het verwoord.
      Het draagt bij aan je eigen geluk en daarmee aan het geluk van anderen. Win-win!
      Trouwens Plato had het niet mooier kunnen zeggen. Dank!

      Beantwoorden

Wil je een reactie achterlaten?

Voel je vrij en draag bij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *