Geschil over Sinterklaas eindelijk opgelost

Blog sinterklaas

Toen ik werd benaderd om als mediator op te treden in een geschil tussen Sinterklaas, Piet, de voor- en tegenstanders van het Sinterklaasfeest heb ik wel even geaarzeld. Misschien begeef ik mij op glad ijs, maar ik dacht hier is niets te verliezen en veel te winnen. Dus ik ging met alle betrokkenen aan tafel. De voorstanders van het Sinterklaasfeest werden vertegenwoordigd door Annemarie en de tegenstanders door Victor. Om privacyredenen zijn de namen uiteraard gefingeerd en mocht je je herkennen in één van de verhalen dan berust dat louter op toeval.

Zoals ik altijd doe, vraag ik eerst of iedereen wel een oplossing wil voor de onderhavige kwestie en dan ook echt een oplossing waarmee iedereen tevreden is. Gelukkig wilde iedereen dit, en dat gaf mij al een goed gevoel te beseffen dat iedereen het diep in zijn hart wel goed wil voor elkaar. Mensen hebben dat met elkaar gemeen.

Ik liet allen aan het woord en vroeg wat de kern van het probleem is:

Sint: “Tja, voor mij is het eerlijk gezegd om het even. Ik kom en ga in vrede”

Piet: “Ik ook”

Annemarie daarentegen was ontdaan: “Sinterklaas is een kinderfeest. Dat is traditie. Ik ben moeder en wil mijn kinderen dit niet onthouden. Het is zo gezellig en we beleven daar zoveel plezier aan. Ik vind dat Victor daar niet zo moeilijk over moet doen. Dit heeft niets met slavernij te maken of racisme. Dat slaat nergens op.”

Victor kon zich niet inhouden: “Je begrijpt het niet. Zie je niet dat het alleen maar een herinnering is aan ons verleden, de slavernij. Zie je niet dat Piet onderdanig is aan de Sint en dat hij een kleur heeft?”

Ook hij wond zich zichtbaar op. Voor en tegenstanders. In elke zaak heb je er mee te maken. Moet zwart dan wit worden of wit zwart? Is dat de oplossing?

Of gewoon maar afschaffen?

Alle wegen leiden naar een lose-lose situatie en dat was nou juist niet de bedoeling.

Ik vroeg door.

Wat raakt je daarin het meest? Langzamerhand werd het me duidelijk. Annemarie verzuchtte. Ik wil het gewoon goed doen. Er gaan zoveel dingen verloren. Dit is nou juist zo’n mooi feest wat we in stand moeten houden. Voor de kinderen? Ik wil hen dat niet onthouden. Het moet zo blijven zoals het is.

Victor daarentegen zei dat het echt achterhaald is. Dat het niet meer past in deze tijd en dat het vooral afgeschaft moet worden.

Voor beide standpunten was wel degelijk iets te zeggen, maar daarmee redden we het niet. Door door te vragen kwamen we bij de kern, de echte pijn. Het was de angel.

Annemarie: “Ik denk dat ik geen goede moeder ben, wanneer ik dit niet aan mijn kinderen kan meegeven en doorgeven”

Victor: “Ik denk dat ik niet goed genoeg ben wanneer ik mij niet inzet voor de afschaffing van dit feest. Dat ik daarmee het leed van mensen die de slavernij hebben meegemaakt, in stand houd.”

Dus begrijp ik het goed dat jullie beiden denken, ergens deep down, dat je niet goed genoeg bent? Dat je tekortschiet of faalt? Annemarie en Victor knikten.

Hoe voelt dat?

Ja duhhh, niet goed natuurlijk!
En wie geef je de schuld van dat rotgevoel?

Zij keken elkaar aan en moesten erkennen dat zij de ander daarvoor verantwoordelijk hielden.

Ik vervolgde. Is het ook waar?
Ben je niet goed genoeg?

Langzamerhand vielen de kwartjes. Over en weer ontstond er begrip. En bovenal ontstond er inzicht in het eigen aandeel in de ontstane impasse. De eigen overtuigingen, de eigen vicieuze cirkel waarin er geen uitweg leek te zijn. Een zelfgemaakte gevangenis. Slaaf van je eigen gedachtepatroon, gedrag en gevoel. Dat wil niemand zijn. Tijd om dat te doorbreken.

Over en weer werden er excuses gemaakt en spontaan ontstonden er allemaal ideeën over de invulling van het Sinterklaasfeest.

Ik zag dat mijn rol er op zat. We dronken nog gezellig een kop koffie. Sint was in slaap gevallen en Piet deed gewoon een spelletje. Beiden dachten: geen idee waar dit over gaat, maar wij zijn blij dat zij er uit zijn.

 

Winnen met dwarsliggers.

dwarsliggen

Regelmatig begeleid ik (sport)teams. Dat doe ik met veel plezier. Ik kan mijn mediation- en coachvaardigheden optimaal inzetten.

Wat doe je bijvoorbeeld wanneer er iemand in het team dwars ligt? Hoe los je dat op als coach?

Ik moest denken aan een situatie waarin ik een jongensteam coachte en een aantal spelers zich bij mij kwamen beklagen over een medespeler. Het leek zo onschuldig, maar een strijd binnen het team is niet waar ik op zat te wachten.

Mooi moment om er een vlog over te maken: Winnen met dwarsliggers.

 

Vlog: Keuzes maken!

Keuzes maken

Zal ik dit doen of dat?

Zal ik blijven of scheiden?

Kies ik deze baan of toch die andere?

Kijk ik naar deze vlog of doe ik het niet:)

En dan mijn eigen keuzestress. Zal ik een blog of een vlog maken? Schrijven is natuurlijk veiliger, dan ben ik niet in beeld. Maar een filmpje maken vind ik gewoon super leuk om te doen…..wat stopt mij bij het maken van een ogenschijnlijk simpele keuze?

Wanneer je er goed op let is er veel te kiezen. Welke keuze klopt er echt en is goed voor jou?

Voor deze vlog heb ik overigens ook een keuze gemaakt.
De geluidskwaliteit is niet zo goed, maar ik vond hem te leuk om niet te versturen.
Een bewuste keuze dus.

Onderhandelen om een stem te winnen

onderhandelen

 

Onderhandelen hoort bij ons. Dat leer je al als klein kind.

Als ik de tafel dek krijg ik dan een koekje?

Het leven is geven en nemen. Voor wat hoort wat.

En zo gaat het overal. Thuis, op je werk en ook in de politiek. Zo begreep ik dat er in Engeland een “whip” is die de komende tijd gaat proberen mensen over de streep te halen om voor de deal over de Brexit te stemmen. En dat lukt kennelijk alleen wanneer er wisselgeld is.

Ik wil wel voor stemmen, maar dan moet jij….
jij krijgt van mij…., maar dan moet je wel voor stemmen.

Zo is alles te koop en te regelen.
We proberen het best haalbare resultaat te krijgen. En dan moet je wisselgeld hebben of iets kunnen toegeven.

Ik heb dat jaren ook zo gedaan, ook in mijn werk als advocaat. Onderhandelen om een zaak te kunnen schikken. Water bij de wijn doen is gewoon normaal. Net zoals het vinden van  medestanders om mijn gelijk te onderstrepen, om stemmen te winnen. Het hoorde er allemaal bij. Ook het hoog inzetten, om niet te veel te verliezen.

Tot ik ontdekte dat het ook heel anders kan. Dat je echt kunt winnen. Gewoon voor de volle 100%. En dan heb ik het over de deals die je kunt maken door helder te zijn over wat je echt wilt en wat je belangrijk vindt. Anders dan “ik heb gelijk en zo moet het”. Communiceren vanuit belangen in plaats van standpunten.

Het lijkt zo logisch, maar je snapt het pas echt wanneer je het door hebt (zoals Cruijff zou zeggen). Keuzes die je maakt in vrijheid en met je hart zijn de beste wat mij betreft. Die dragen bij aan geluk en welzijn. Ik wil geen compromis meer sluiten waar ik niet achter sta. Niet voor mezelf maar ook niet voor onze klanten. Het past niet meer.

Het is niet eenvoudig. En al helemaal niet wanneer er veel mensen betrokken zijn die allemaal een mening hebben, allemaal gelijk hebben en allemaal willen winnen.

Het is menselijk om voor of tegen te zijn. Zwart of wit te denken. Dat is duidelijk en dan is een eventuele strijd ook logisch en gerechtvaardigd. En al die onderhandelingen eveneens. Maar maakt het verschil? Wie wint er?

Voor mij is dat onbevredigend. Ik wil resultaten die vervullen, die mijn hart raken en de harten van anderen. Dat klopt voor mij:)

En daar kan ik elke dag opnieuw mee beginnen.

Perfectionisme

Perfectionisme

Gisteren las ik een artikel in Trouw: perfectionisme een sluipmoordenaar. En ik werd vooral getriggerd door de tekening van Nanne Meulendijks. Perfectionistische kinderen nemen geen genoegen met een 10.

Ik moest er om glimlachen. Ik herken het bij mijzelf. Ook ik dacht jarenlang dat een 10 niet goed genoeg was. Het moet altijd beter. Het kan altijd beter.

Dus ik las verder en ik herken de zorg van Ard Nieuwenbroek die er een boek over heeft geschreven. De gevaren van perfectionisme liggen meer dan vroeger op de loer. Volgens onderzoek is de sociale druk in de afgelopen decennia met 30 procent toegenomen.

En ik zie het om me heen, jongeren die al tijdens de studie een burn out hebben. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van een studie? Van het leven zelf?

De druk is hoog

Je moet scoren, je moet gelukkig zijn, je moet vrienden hebben, je moet er bij horen, je moet straks een baan, etc. En het lijkt erop dat we er allemaal aan meedoen. Leraren, leerlingen, ouders, de overheid. We hebben allemaal wel ergens een aandeel.
Wie wordt hier wijzer van?

Ja maar, je moet wel scoren…
Mensen verwachten dat van je…
Je moet toch een inkomen hebben…

Allemaal redenen om het vooral zo te laten en er wellicht een schepje boven op te doen. Nog meer, nog beter, nog harder werken.

En ik herken het bij mijzelf. Eerlijk gezegd wilde ik vroeger gewoon topsporter worden. En toen dat niet lukte restte mij niets anders dan te doen wat ik ook kon. Studeren. Eerst het VWO en daarna de Universiteit.

Ik herinner mij de rapporten op de middelbare school. Wanneer ik thuis kwam met een 7. Dan zei mijn vader “Kon het geen 8 zijn?”

En met een 10 op het rapport zei hij: “Hadden zij geen andere cijfers?”

Hij glimlachte er bij en ik wist dat hij trots was. Toch heb ik onbewust de conclusie getrokken dat het niet goed genoeg was. Dus het vak waar ik een 10 voor had (Duits) ging uit het pakket en maakte plaats voor een vak waar ik nog op kon scoren (Scheikunde). Waarom gemakkelijk doen als het moeilijk kan?

Achteraf denk ik wat heb ik het mijzelf moeilijk gemaakt. Maar toen had ik het niet door. Het voelde niet als een vrije keuze. Je deed het gewoon.

Het idee dat het beter kan gaf mij succes en resultaten. Ik werd advocaat en maakte carrière. Maar het had niets te maken met echt succes en resultaten die vervullen. Dat is van andere orde. Dat vraagt inzicht, bewustwording van wat er onbewust in de weg zit.

Ouders willen het beste voor hun kinderen en ook leerkrachten.

We hebben alleen geen idee wat het beste is. We denken dat te weten. Ik dacht het ook. Toen onze jongste dochter naar het VMBO “moest”, schrok ik oprecht. Komt dat wel goed? Haar hart ligt bij theater en gelukkig bood deze school deze mogelijkheid. Leren door te doen, spelenderwijs.

Ik herinner mijn eerste bezoek aan die school en dacht: Hier hebben ze het begrepen. Dit is wijs! Dit past bij haar. Dit draagt bij aan haar geluk en ontwikkeling.

Inmiddels heeft zij haar theaterpad vervolgd via het mbo naar het hbo. Ik ben trots op haar en trots op onszelf dat we haar deze weg zelf hebben laten bewandelen vanuit de gedachte dat zij goed is precies zoals zij is. En wat de toekomst brengt? Geen idee, maar vanuit vrijheid, ontspanning en een diep besef dat het goed is, is alles mogelijk!

Meer weten over dit onderwerp en wat je zelf kunt doen?
vanharte@wel-com.nl

Gezien en gehoord worden

Vlog chiquita

Wie wil dat niet?

Gezien en gehoord worden.

Meedoen, meetellen en er toe doen.

Soms denk je beter af te zijn met een scheiding. Een nieuwe liefde, een nieuw begin.

Hoe vervelend is het dan, wanneer het gedoe met je ex niet is opgelost. En het conflict doorzeurt, jaar in jaar uit.

In deze vlog meer over samengestelde gezinnen en het verlangen om gezien en gehoord te worden.

 

Onzichtbaar en onbegrepen

Blog Onzichtbaar en onbegrepen

Ooit wilde ik Kinderrechter worden. Ik heb iets met recht en onrecht en zeker iets met kinderen. Rechters horen in mijn ogen oud en wijs te zijn. Dan heb je een soort vanzelfsprekend gezag. Dat leek mij wel prettig. Dus na mijn studie besloot ik eerst advocaat te worden en veel ervaring op te doen. Dan zou ik later de overstap kunnen maken.

In de advocatuur heb ik mij vaak machteloos gevoeld. Natuurlijk is het leuk om een zaak te winnen. Maar ook al win je een procedure, je verliest ook wanneer de onderlinge relatie blijvend is verstoord of de wederpartij in hoger beroep gaat en je weer opnieuw moet beginnen. In feite zijn er zelden winnaars. Het is roeien met de riemen die je hebt. En al die zaken waar veel emotionele lading op zat, trok ik mij teveel aan. Hoe verdeel je kinderen in een scheiding?

Om de emotionele kant van het vak zoveel mogelijk buiten mij te laten, koos ik voor het ondernemingsrecht en in het bijzonder faillissementsrecht als specialisatie. Daar ging het meer over spullen en materie, minder over mensen. Ik heb het jaren met plezier gedaan, totdat ik zelf in de problemen kwam. Totaal onverwacht.

Als advocaat vond ik het mijn taak om conflicten van mijn cliënten op te lossen, althans hen daarbij te ondersteunen en bij te staan. Dat ik zelf in een conflict terecht kwam met het advocatenkantoor waar ik destijds werkte had ik nooit kunnen bedenken. Ik schaamde mij en dacht: hoe heb ik zo stom kunnen zijn om ooit advocaat te worden? Het leek ineens een heel slecht idee.

Tegelijkertijd was dit misschien een goed moment om de overstap te wagen naar de rechterlijke macht. Ik solliciteerde met een stapel referenties waar ik trots op was en toch ging het mis. Ik kwam niet door de selectie.

 

“Mevrouw, het is u allemaal zo goed gegaan, maar u heeft geen levenservaring.”

 

Daar stond ik dan. Ik voelde me totaal niet begrepen. Hoe kan dat? Wat moest je nog meer doen? Ik had 15 jaar ervaring als advocaat. Bovendien heb ik wel degelijk levenservaring. Ze moesten eens weten!

Maar..
Hoe kunnen zij iets weten, wanneer ik niets zeg?
Hoe kunnen zij mij begrijpen, wat ik zelf niet begrijp?
Hoe kunnen zij zien wat ik niet wilde laten zien?

Nu begrijp ik het. Ik solliciteerde in een periode dat mijn zelfvertrouwen een enorme deuk had opgelopen. Ik voelde me onzeker en dacht dat wanneer ik deze baan wilde, dat ik vooral mijn sterke kant moest laten zien. En absoluut niet mijn zwakte. Wie wil er iemand in dienst nemen die zich niet zeker voelt?  Dus ik verbloemde wat er echt was. Ik heb niets verteld over de gebeurtenissen die impact hebben gehad in mijn leven. Aan mij zou niemand iets kunnen zien.

Mijn masker werkte uitstekend, dat dacht ik tenminste. Maar ik was onzichtbaar. En dat wil ik niet meer. Ik durf mezelf nu meer en meer te laten zien. Soms spannend zoals vandaag op het podium voor allemaal rechters, maar wat heb ik te verliezen? Achter iedere toga schuilt een gewoon mens net als ik. En wat is er mooier dan jezelf vrij te voelen en je passie te kunnen delen?

Dit kwam ik nog tegen. Actueel en interessant om te lezen: Hoe (on)zichtbaar zou een rechter moeten zijn? Essay “Vrij van mededogen”, geschreven door Sven van der Klaauw, in het kader van de week van de rechtspraak.

 

Het is toch een spel?

Spel monopoly

De realiteit is niet zo moeilijk. We begrijpen dat allemaal. In het spel kun je winnen of verliezen of gelijk spelen. Meer opties zijn er niet. Het brengt een stukje onzekerheid met zich mee, wat we ook prettig vinden. Het is spannend. Er kan tenslotte van alles gebeuren.

Met winnen hebben we over het algemeen geen moeite. Dat voelt goed. Je wordt er blij van. Gelijk spel is vaak iets lastiger (zeker wanneer je wilde winnen), maar verliezen is echt geen optie.  Gek genoeg. Enerzijds weet je dat het bij het spel hoort. Maar verliezen is toch van andere orde.

Waar gaat het echt om?
Regelmatig spreek ik met sporters. Ze beseffen allemaal dat het verlies er bij hoort, maar als je wilt winnen is het belangrijk om zo snel mogelijk uit dat rotgevoel te komen. Vaak denk je dat dat vanzelf gaat. Volgende keer beter. Tenslotte krijg je weer een nieuwe kans. En toch is dat niet zo simpel. Onbewust kan er van alles spelen waardoor je je onzeker voelt in een bepaalde situatie of in relatie met iemand anders. Een teamgenoot, de trainer coach, de scheidsrechter, mensen uit het publiek.

Het helpt niet om te zeggen: “Trek je er niets van aan.” Daarmee los je de onzekerheid niet op. Hoe goed bedoeld ook.

Het gaat om het gevoel. Misschien herken je dat wel? De angst om tekort te schieten, mensen teleur te stellen, te falen. Tja en dan gaat het steeds minder goed. Die onzekerheid betreft niet de wedstrijd zelf, of de vraag of je gaat winnen of verliezen.

Onbewust maak je een spelsituatie, het verliezen van de wedstrijd, persoonlijk, alsof er iets mis is met jou. Het voelt niet goed en ook al maak je deel uit van het team, het lost het gevoel  van eenzaamheid en machteloosheid niet op.

Je wint met z’n allen, maar verliezen doe je in je eentje”.

Wanneer je bewust wordt van wat er zich onbewust afspeelt dan kun je ook zien dat het anders kan. Goed nieuws! Dan kun je sporten vanuit de angst te verliezen of vanuit het vertrouwen te winnen. Dat maakt het verschil in elke wedstrijd. In elk leven.

En het mooie is dat de kans om te winnen aanzienlijk wordt vergroot. Hoe leuk is dat!

Je staat er niet alleen voor. We hebben elkaar ook nodig. Spreekt het je aan? Wil je dit ook leren en begrijpen?
Wil je plezier en resultaten die vervullen? Wees welkom!

Start vandaag met de online training: TOPsport – mentale training & coaching.

Is voetbal oorlog?

Voetbal oorlog

Heb je de wedstrijd gezien tussen Colombia en Engeland? Af en toe dacht ik, het is net oorlog.

Emoties kunnen erg hoog oplopen. Zoals het moment dat Engeland een penalty kreeg na een overtreding van een Colombiaan in het strafschopgebied. De Colombianen waren het er duidelijk niet mee eens. Er ontstond veel gedoe en commotie. Een conflict over een beslissing van een scheidsrechter is snel geboren.

Wie heeft er gelijk? Wie is er schuldig? Wie heeft wat gedaan? En hoe los je dit allemaal op in een korte tijd?

Er wordt veel gepraat in de wedstrijd en dan druk ik mij netjes uit. Natuurlijk is het prettig dat er een videoscheidsrechter is die het voorval nog een keer kan bekijken en dan heb je het gehad.

De scheidsrechter beslist. Het is het spel en zo zijn de regels en iedere voetballer weet dat.

Tijdens de nabeschouwingen kun je er eindeloos over discussiëren. Maar heb je er iets aan om achteraf te zeggen dat de scheidsrechter het niet goed heeft gezien of niet geschikt is, omdat hij de autoriteit mist? Verandert dat iets aan het moment? Kun je daarmee iets veranderen?

In de wedstrijd heb je er niets aan. Wat regeert zijn de emoties.

Ik heb fanatiek gehockeyd en herken de frustratie en onmacht wanneer een scheidsrechter iets beslist waarmee je het niet eens bent. Ik kon ook de barricaden op gaan om dit vermeende onrecht te bestrijden. Ik dacht er niet eens over na. Het gebeurde gewoon automatisch en ik vond ook dat ik dat recht had. Ik wilde immers winnen en ik vreesde dat het op deze manier niet zou lukken. De strijd was in mijn ogen gerechtvaardigd.

En ik ken ook de rol van scheidsrechter en de bijbehorende frustraties. Je denkt dat je de juiste beslissing neemt en hoe irritant is het dan wanneer spelers of publiek menen het veel beter te hebben gezien. Natuurlijk kun je kaarten trekken. Natuurlijk kun je op je strepen staan, autoritair worden of onverschillig, maar plezieriger wordt het er niet van. Ongemerkt en onbewust vecht je dan tegen iets wat niets met de wedstrijd zelf te maken heeft.

Inmiddels weet ik beter. Met de inzichten die ik nu heb kan ik anders spelen en anders fluiten. Met veel meer plezier, meer ontspannen en met veel betere resultaten. Het ging niet vanzelf. Het is de kunst van transformatieve conflictoplossing die ik toepas. Zonder autoritair te worden of onverschillig te zijn.

En met die kunst wordt elke wedstrijd weer een uitdaging en speel of begeleid ik het spel zoals het bedoeld is. En daar word ik blij van. Het wordt er leuker door.
Iedereen heeft zijn eigen taak. Het maakt het een stuk eenvoudiger wanneer je je niet bemoeit met  anderen. Wanneer het lekker loopt is dat ook niet aan de orde. Het begint pas wanneer de frustraties een rol spelen. Dan moeten anderen iets doen.

Haha, wat een bemoeizucht. Daar win je de wedstrijd niet mee. Pak je eigen taak. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen gevoelens, dump het niet bij een ander, zucht, accepteer en speel de sterren van de hemel.

 

P.S. Binnenkort lanceer ik de online training Mentale TOPsport. Voor jong en oud, spelers, trainers, coaches, begeleiders, publiek… mensen die willen winnen met veel plezier! Houd de mail in de gaten!

De (on)macht van de taal

(on)macht van de taal

Wist je dat we per dag zo’n 60.000 tot 80.000 gedachten hebben? Moet je je voorstellen, dat is ongeveer elke seconde een gedachte. De meeste van die gedachten spelen zich af op onbewust niveau. Je weet niet dat je het denkt. Zo simpel is het. Terwijl je misschien denkt dat je dat onder controle hebt. Niets is wat het lijkt.

Ga maar na, wanneer je ’s ochtends op staat, dan stap je automatisch uit bed, loopt naar de badkamer, je ontbijt, poetst je tanden, etc. Het gaat allemaal vanzelf. Je denkt er niet bewust over na. In gedachten ben je bij je eerste afspraak of de trein die je wilt halen. Daarvan ben je je bewust.

Als je leven in een flow gaat en je voelt je er goed bij, dan is er geen enkele zorg of probleem. Dat wordt pas anders wanneer het niet goed voelt. Wanneer er irritaties zijn en vooral wanneer deze blijven hangen.

Bijvoorbeeld over de dop van de tube tandpasta die er weer naast ligt. Terwijl je het zo vaak hebt gezegd en gevraagd. Hoe moeilijk kan het zijn? Waarom wordt er niet geluisterd? Je herhaalt het nog een keer en ondertussen weet je dat het morgen weer gebeurt. Met woorden proberen we duidelijk te maken wat we willen. En soms is dat simpel, wanneer het begrepen wordt en gedaan. Geen probleem. De problemen ontstaan wanneer het niet overkomt, wanneer er niet geluisterd wordt, wanneer je je doel niet bereikt. Dan lijkt het niet te helpen wat je zegt. Het komt niet over. Je voelt je machteloos.

Een kleine irritatie kan hierdoor steeds groter worden. En voor je het weet loopt er een emmer over en denk je: deze relatie was een super slecht idee. Ik moet er van af. Ik wil vrij zijn. Begrijpelijk. Het lijkt zo voor de hand te liggen om dan te stoppen met een relatie, of nooit meer je tanden te poetsen, dan heb je geen tubes meer nodig, maar je begrijpt wel dat dat niet echt werkt en ik denk ook niet dat je dat echt wilt. De vraag is waar wil je precies vrij van zijn?

Misschien denk je dit gaat nergens over. Een dop op een tube tandpasta? Who cares? En toch! Mijn ervaring is dat het daar ook nooit over gaat. We hebben het er wel over. Onbewust speelt er veel meer. Allemaal gedachten die je er elke dag gratis bij krijgt. Interessant om die te onderzoeken. Bewust te worden van datgene wat er onbewust speelt. Een dop naast een tube tandpasta doet geen pijn.

Ik ben benieuwd of je dit herkent. Voel je vrij je ervaring hieronder te delen.

Wat er is gebeurd kun je niet veranderen, wel wat het met je doet!