Page content

Geschil over Sinterklaas eindelijk opgelost

Geschil over Sinterklaas eindelijk opgelost

Toen ik werd benaderd om als mediator op te treden in een geschil tussen Sinterklaas, Piet, de voor- en tegenstanders van het Sinterklaasfeest heb ik wel even geaarzeld. Misschien begeef ik mij op glad ijs, maar ik dacht hier is niets te verliezen en veel te winnen. Dus ik ging met alle betrokkenen aan tafel. De voorstanders van het Sinterklaasfeest werden vertegenwoordigd door Annemarie en de tegenstanders door Victor. Om privacyredenen zijn de namen uiteraard gefingeerd en mocht je je herkennen in één van de verhalen dan berust dat louter op toeval.

Zoals ik altijd doe, vraag ik eerst of iedereen wel een oplossing wil voor de onderhavige kwestie en dan ook echt een oplossing waarmee iedereen tevreden is. Gelukkig wilde iedereen dit, en dat gaf mij al een goed gevoel te beseffen dat iedereen het diep in zijn hart wel goed wil voor elkaar. Mensen hebben dat met elkaar gemeen.

Ik liet allen aan het woord en vroeg wat de kern van het probleem is:

Sint: “Tja, voor mij is het eerlijk gezegd om het even. Ik kom en ga in vrede”

Piet: “Ik ook”

Annemarie daarentegen was ontdaan: “Sinterklaas is een kinderfeest. Dat is traditie. Ik ben moeder en wil mijn kinderen dit niet onthouden. Het is zo gezellig en we beleven daar zoveel plezier aan. Ik vind dat Victor daar niet zo moeilijk over moet doen. Dit heeft niets met slavernij te maken of racisme. Dat slaat nergens op.”

Victor kon zich niet inhouden: “Je begrijpt het niet. Zie je niet dat het alleen maar een herinnering is aan ons verleden, de slavernij. Zie je niet dat Piet onderdanig is aan de Sint en dat hij een kleur heeft?”

Ook hij wond zich zichtbaar op. Voor en tegenstanders. In elke zaak heb je er mee te maken. Moet zwart dan wit worden of wit zwart? Is dat de oplossing?

Of gewoon maar afschaffen?

Alle wegen leiden naar een lose-lose situatie en dat was nou juist niet de bedoeling.

Ik vroeg door.

Wat raakt je daarin het meest? Langzamerhand werd het me duidelijk. Annemarie verzuchtte. Ik wil het gewoon goed doen. Er gaan zoveel dingen verloren. Dit is nou juist zo’n mooi feest wat we in stand moeten houden. Voor de kinderen? Ik wil hen dat niet onthouden. Het moet zo blijven zoals het is.

Victor daarentegen zei dat het echt achterhaald is. Dat het niet meer past in deze tijd en dat het vooral afgeschaft moet worden.

Voor beide standpunten was wel degelijk iets te zeggen, maar daarmee redden we het niet. Door door te vragen kwamen we bij de kern, de echte pijn. Het was de angel.

Annemarie: “Ik denk dat ik geen goede moeder ben, wanneer ik dit niet aan mijn kinderen kan meegeven en doorgeven”

Victor: “Ik denk dat ik niet goed genoeg ben wanneer ik mij niet inzet voor de afschaffing van dit feest. Dat ik daarmee het leed van mensen die de slavernij hebben meegemaakt, in stand houd.”

Dus begrijp ik het goed dat jullie beiden denken, ergens deep down, dat je niet goed genoeg bent? Dat je tekortschiet of faalt? Annemarie en Victor knikten.

Hoe voelt dat?

Ja duhhh, niet goed natuurlijk!
En wie geef je de schuld van dat rotgevoel?

Zij keken elkaar aan en moesten erkennen dat zij de ander daarvoor verantwoordelijk hielden.

Ik vervolgde. Is het ook waar?
Ben je niet goed genoeg?

Langzamerhand vielen de kwartjes. Over en weer ontstond er begrip. En bovenal ontstond er inzicht in het eigen aandeel in de ontstane impasse. De eigen overtuigingen, de eigen vicieuze cirkel waarin er geen uitweg leek te zijn. Een zelfgemaakte gevangenis. Slaaf van je eigen gedachtepatroon, gedrag en gevoel. Dat wil niemand zijn. Tijd om dat te doorbreken.

Over en weer werden er excuses gemaakt en spontaan ontstonden er allemaal ideeën over de invulling van het Sinterklaasfeest.

Ik zag dat mijn rol er op zat. We dronken nog gezellig een kop koffie. Sint was in slaap gevallen en Piet deed gewoon een spelletje. Beiden dachten: geen idee waar dit over gaat, maar wij zijn blij dat zij er uit zijn.

 

Gastblog: Make peace with your past

Gastblog: Make peace with your past

Door: Mariska Harperink
Deelnemer opleiding Transformatieve Conflictoplossing

“Wat ga je doen? Transformator wat?”
“Transformatieve conflicthantering en coaching, waarbij je echt de angel eruit haalt in plaats van een pleister erover heen plakt terwijl de angel eronder blijft prikken…”

“Ok, het klinkt wel alsof het bij jou past, maar ik ben benieuwd”

Benieuwd…dat was ik ook!

Wie mij 3 maanden geleden verteld had, dat ik weer contact zou hebben met mijn vader sinds 19 jaar, dat ik om zou kunnen gaan met mijn kinderen vanuit zoveel meer ontspanning en ik zelfs mijn schoonouders zou gaan waarderen… Sterker nog… Dat ik nu kan zien hoe moeilijk IK het ze eigenlijk heb gemaakt, die zou ik hebben uitgelachen!

Want het probleem lag toch helemaal niet bij mij? Ik zag alles al, hielp al op vele plekken de verbinding te herstellen en mensen in hun kracht te zetten, zette liefde op de kaart. Ik was een groot, warm, wandelend hart op pootjes… Toch??

Maar mijn eigen shit? Die was nog niet opgeruimd! En bleek overal doorheen verweven te zitten.

Het mooiste inzicht was toen ik erachter kwam dat ik al die tijd in cirkeltjes ronddraaide om mijn eigen angel heen. Aan de ene kant, gespannen bewijzen dat ik WEL om van te houden ben, aan de andere kant (onbewust) continu op zoek naar bevestiging dat dat niet zo is… nu snap ik ook waarom ik altijd zo moe was, vaak prikkelbaar en snel geraakt.

Het feit dat we innerlijk twee werelden hebben, de liefde en de angst en dat wij zelf een keuze hebben welke van de twee we aandacht geven en dus laten groeien, dat wist ik al wel.

Maar jeetje wat is dat moeilijk als je niet weet hoe…

Je kunt 1000 affirmaties doen of oneindig veel oncomfortabele meditatiesessies en heel wat verschillende therapieën volgen, maar onbewust draai je in het zoveelste cirkeltje rond en blijft die angel zitten prikken.

Bij mij was het zelfs zover dat ik aan het overwegen was mijn geweldige relatie te verbreken. Met mijn man, de man waar ik ontzettend veel van hou, de vader van mijn 2 lieve kindjes. Als je eigenlijk al 12 jaar aan het bewijzen bent dat je niet om van te houden bent, kan ik je vertellen, daar wordt het niet heel veel gezelliger van in huis ;).

Uit het cirkeltje stappen, zien wie je bent en wat je doet en verantwoordelijkheid nemen voelt zo ontzettend goed. Het is alsof je de kans krijgt de ander en jezelf weer opnieuw te ontmoeten.

Ik zie nu wie ik ben als ik in mijn angel schiet, maar ik weet ook hoe ik er weer uit kan komen, en dat gaat al redelijk vlot, het wordt steeds makkelijker hoe vaker je het oefent.

Ontzettend dankbaar voel ik mij voor de kans om deze prachtige opleiding te hebben mogen doen.

Het heeft mijn pad helder gemaakt; gezin-relatie en -familie mediation / coaching!
Daarnaast zou ik graag teams, samenwerkingsverbanden en woongroepen ondersteunen bij het vinden van de eventuele angel(s) in hun organisatie en het opzetten van een cultuur die zorgt voor verbinding, ondersteuning en vooral veel leef- en werkplezier.

Want wat we allemaal het liefste willen, is in verbinding met de mensen om ons heen, een zinvol en liefst ook een beetje leuk en gezellig leven doorbrengen hier op de wereld. En dat is wat deze opleiding mogelijk maakt!

 

 

 

 

 

Dyslexie en schaamte

Dyslexie en schaamte

Tijdens de dag van de dyslexie in Amsterdam vroeg een jongen mij of hij een vlog mocht maken. Eerlijk gezegd vind ik dat wel “cool” en vroeg hem of ik ook een vlog mocht maken. En zo maakten we samen een filmpje. Hij vertelde mij dat hij dyslectisch is. Ik vroeg hem wat hij daaraan het ergste vond.

Hij zei: “als je dyslectisch bent kan je voor het maken van een toets meer tijd krijgen.

Tijd die je ook nodig hebt omdat je niet zo snel kunt lezen. Het lijkt mij logisch en prettig. En dat was het ook wel en toch ook weer niet. Ik vroeg door.

Hij vervolgde. “De kinderen in de klas zeggen dan tegen mij dat het een voordeel is wanneer je dyslectisch bent, omdat je meer tijd krijgt. Ik vind dat niet leuk dat zij dat zeggen, alsof ik dan zit te zeuren.”

 

Het filmpje kun je hier zien.

Hoe het brein werkt is een gegeven. Daar zit het probleem niet. Wel in de interactie tussen mensen. Het voelt niet goed….

Wanneer je doorvraagt dan heeft dat te maken met dat negatieve zelfbeeld. Alsof er iets mis is, omdat je niet goed kunt lezen en daarom meer tijd krijgt. Iets mis met jou als mens. Het gevoel dat je er niet bij hoort. Alsof er een wereld is van mensen die kunnen lezen en een wereld van mensen die  niet kunnen lezen. Onbewust maken we het persoonlijk. We missen de verbinding. Het voelt niet goed…

Ik ben niet dyslectisch en dacht in Amsterdam, stel ik ben de enige die niet dyslectisch is? Dan hoor ik er niet echt bij. Die gedachte voelt niet goed. Dan denk ik dat het een slecht idee is om daar naar toe te gaan en een workshop te geven. Ik heb immers geen verstand van de werking van het dyslectische brein. Onbewust maak ik het dan persoonlijk en denk dat ik niet goed genoeg ben, dat ik dom ben. Hoe raar dat ook moge klinken. Ik ben mij niet bewust van die gedachte, wel het gevoel.

Ik ken dit patroon in mijzelf en los dat dan op met de vraag wie er wel of niet dyslectisch is. Gelukkig voor mij is niet iedereen dyslectisch en voel ik mij daarin dan gesteund. Maar het echte verschil ontstaat pas wanneer ik ontdek dat wij in de kern helemaal niet verschillend zijn. Gewoon mensen met een brein, maar bovenal gevoelens. En die gevoelens zijn altijd persoonlijk. Je kunt anderen niet veranderen. Je kunt wel veranderen hoe je je voelt. Je kunt je gedachten en je oordelen veranderen. Je kunt opgeven dat je niet goed genoeg bent, je kunt stoppen met jezelf en/of anderen te veroordelen, je kunt jezelf accepteren precies zoals je bent. Met welk brein dan ook.

Wanneer je door hebt dat je het persoonlijk maakt, dan vind je een opening voor wat anders. Een andere kijk op jezelf en ook op anderen.

Stephanie Raber is co-founder van HOI-foundation en dyslectisch. Zij volgde de TOPopleiding een aantal jaren geleden. Zo is haar wens en verlangen ontstaan om daadwerkelijk iets te doen voor dyslecten. Gewoon omdat het anders kan. De vaardigheden uit de opleiding past zij dagelijks toe.

Om beeldvorming te kunnen veranderen moet ik me dagelijks verplaatsen in leraren, onderzoekers en een systeem met een hele andere visie. Voor de TOPopleiding was ik daar zeker met gestrekt been op in gegaan en de confrontatie gezocht wat me waarschijnlijk niets had opgeleverd. Het kost tijd maar we zijn in staat om een hele groep dyslecten, jong en oud, te laten zien dat dyslexie niet alleen een beperking is maar ook een kans”.

 

Meer weten over de kansen van dyslexie? HOI-foundation.nl

Meer weten over de TOPopleiding? vanharte@wel-com.nl

Workshop bijwonen? wel-com.nl/online-workshop

 

Take 5!

Take 5!

Wat is geluk? En hoe krijg je dat voor elkaar wanneer er duizenden redenen zijn om vooral niet te doen wat je echt graag wilt en er vooral geen tijd voor te nemen? We hebben het allemaal druk en leggen de lat hoog. Tja, niet zo gek dat je dan soms uitgeblust raakt. Het geluk lijkt dan ver weg. En toch is het dichterbij dan je denkt. Kinderen kunnen je er op wijzen, een bloem, een vogel of een klein lieveheersbeestje. Sta even stil is al een hele vooruitgang, denk je niet? Neem 5 minuten….

Als kind wilde ik erg graag pianospelen. Mijn buurman speelde Für Elise op de piano en zomers, met de tuindeuren open, konden we daar allemaal van meegenieten. Ik droomde en hoopte dat ik dat ooit ook zou kunnen. Pianoles zat er toen niet in. Verder dan blokfluitles bij ons op de lagere school kwam ik niet. De stad was ver weg en de agenda was vooral gevuld met sport.

Het bleef bij een droom, een verlangen dat zich weer aandiende rond mijn dertigste. Ik ging op les en vertelde de lerares dat ik Für Elise van Beethoven wilde leren en daarnaast Take 5 van Dave Brubeck en Gnossienne van Erik Satie. Zo moeilijk kon dat niet zijn. Het lukte en zo bereikte ik mijn doel.

Daarna had ik vele redenen om het weer te laten rusten. De kinderen werden geboren, mijn baan nam mijn tijd op en de pianoboeken belandden in de kast.

Tot vorige week. Eén van onze deelnemers aan de TOPopleiding is pianist. Ik vroeg hem of hij Take 5 kende en of hij dat wilde spelen op onze piano die er nog steeds staat. Simpele vraag waarop ik natuurlijk een “ja” verwachtte. Maar zo gemakkelijk ging dat niet.

Bij het oplossen van conflicten speelt dat ook. Met het grootste gemak wijzen we met onze vinger naar een ander. Jij wilt het immers wel oplossen, maar die ander moet eerst iets doen. Groot voordeel is dat je dan zelf ook niets hoeft te doen. En zo blijft het oplossen van een conflict niets meer dan een droom, een verlangen naar betere tijden.

Het is gewoon menselijk om weerstand te voelen wanneer je in een impasse zit of een ruzie waar je niet op zat te wachten. Oplossen is de kunst. En dat begint bij degene die de eerste stap zet. Dat begint met de vraag om even na te denken. Wat zou je het liefste willen? Hoe zou het voelen wanneer het conflict of de impasse waarin je zit, echt is opgelost? En hoe zou het zijn wanneer je daarin zelf de eerste stap zet en niet hoeft te wachten op een ander?

Je hoeft het niet te weten, niet te kunnen, maar die eerste stap maakt een groot verschil en brengt je dichter bij je doel.

Dat is wat deze pianist mij ook voorhield. Hij zei: practice what you preach. En hij had gelijk. Wanneer ik het wil, dan begint het met mij. En hij voegde eraan toe: “ik geef je de muziek, jij doet de rechterhand (de melodie) en ik ga je begeleiden met de linkerhand. Vergeet niet dat het ergens nog in je systeem zit. Vertrouw er maar op dat het er nog is.”

Het was net dat duwtje dat ik nodig had om te doen wat ik echt wil. Ik heb de klep van de piano weer opengeklapt. De muziek staat klaar en ondertussen neem ik elke dag tenminste 5 minuten.

Ik geloof in het goede van mensen. Ik geloof dat we gelukkig willen zijn, ons vrij en verbonden willen voelen. Elk conflict doorkruist dat verlangen. Alsof het er niet meer is. Maar het is er echt. Wanneer de angel eruit is, dan zie je dat weer. Dan herinner je je dat.

Pianospelen is niet wat ik je kan leren, wel hoe jij jouw issues kunt oplossen. Daar help ik je graag bij. En neem van mij aan dat het een stuk simpeler is dan pianospelen en het gaat een stuk sneller 🙂

Take 5!

 

vanharte@wel-com.nl

Hoe houd ik het simpel?

Hoe houd ik het simpel?

De vakantieperiode geeft ons tijd en ruimte om te klussen. Het is prachtig om oude meubels weer een facelift te geven. Mijn man is daar goed in. Met eindeloos geduld maakt hij het weer als nieuw. En ik ben er blij mee. Happy wife, happy life:)

Het is ook mooi om te zien dat je meer kunt dan je denkt. Ook al ben je er niet echt voor opgeleid. Alles is te leren.

Het doet mij denken aan een situatie een paar jaar geleden toen hij naar de plaatselijke bouwmarkt ging voor wat materiaal voor het schilderen van raamkozijnen. Omdat hij niet precies wist hoe het heette, legde hij uitvoerig uit waar het om ging, iets van een houten latje voor op het glas. De man van de bouwmarkt liet hem beleefd uitpraten en zei vervolgens: “u bedoelt een glaslat”.

Hoe eenvoudig wordt het wanneer je de juiste woorden kunt vinden. Mijn man zei: “ik had geen idee dat dit een glaslat wordt genoemd, maar eigenlijk is dat zo logisch. Hoe moeilijk kan het zijn.”

Woorden geven ons de mogelijkheid om elkaar te verstaan en te begrijpen. Zo lossen we ook vele conflicten op. Dan praat je met elkaar, je luistert, je vergeeft en verzoent. Zo kun je weer verder. En soms is het een grote chaos in je hoofd en lijkt het alsof je er niet meer uit kunt komen. Dan begrijp je niet dat de ander jou niet begrijpt.

Dan krijg je het niet voor elkaar. Op de één of andere manier voel je je onbegrepen, niet gehoord en lijkt het er op dat je niet de juiste woorden kunt vinden om duidelijk te maken wat je echt bedoelt. Dan praten we langs elkaar in plaats van met elkaar. Dan is er ruis op de lijn.

Hoe meer ruis, hoe groter de frustratie kan zijn. Misschien herken je wel de machteloosheid die daarbij hoort. Je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Onbewust maken we een ander of de situatie oorzaak van het probleem en richten onze pijlen daarop. Er verandert alleen niets. Het lijkt alsof je geen mogelijkheden hebt om het op te lossen.

Niets is wat het lijkt!

Je kunt wel degelijk iets veranderen, wanneer je begrijpt waarom het niet lukt en wanneer je weet waar het echt over gaat. Dan vind je de juiste woorden. Dan word je begrepen en voel je je gehoord. Dat is de kunst. En dat kun je leren. De weg loopt via jezelf.

Wanneer je het door hebt, wordt het leven simpeler, lichter en mooier, alsof het gaat om het kopen van een glaslat. Dan weet je hoe je echt kunt winnen en bereik je je doel. Voor jezelf, voor anderen. Hoe fijn is dat!

Wil je dit ook leren? Donderdagavond geef ik een speciale (online) introductie over de TOPopleiding transformatie conflictoplossing. Ik beantwoord al je vragen en je krijgt direct toepasbare tips. Deze introductie is voor mensen die het stuur in eigen handen willen hebben.

Je bent van harte wel-com. Meer info en aanmelden kan via deze link.

De magie in het voetbal

De magie in het voetbal

Ajax heeft verloren en ook Barcelona is het niet gelukt om de finale te bereiken in de Champions League. Mineur in Amsterdam, mineur in onze familie. De kranten schrijven over een groot drama, anderen over de droom die uiteenspat.

Het is maar een spelletje, wil ik nog zeggen, maar dan krijg ik terug dat ik er niets van begrijp. En dat begrijp ik dan ook wel weer 🙂

Waar gaat het om?

De magie van het spel. De ene keer gaat het fantastisch en denk je te weten wat het geheim van het succes is. Er wordt hard gewerkt, de inzet is groot. Er wordt prachtig samen gespeeld. De doelpunten die volgen zijn vanzelfsprekend.  Niets zo mooi als in de flow van het spel te scoren en te winnen. Niemand die dan klaagt 🙂

Winnen voelt goed.

Wanneer we verliezen zijn we teleurgesteld. Begrijpelijk en gewoon menselijk. Je weet dat je het niet kunt veranderen. De wedstrijd is gespeeld, maar toch kan het blijven doorzeuren.

Verliezen voelt niet goed.

Herken je dat? Situaties die al gebeurd zijn, maar de teleurstelling blijft hangen.

Als een film herhaalt zich alles in je hoofd. Waarom is dit gebeurd? Wat is er misgegaan? De scheidsrechter had toch ook beter moeten fluiten? Of was het toch het publiek? Wat had ik zelf kunnen doen?

Wanneer we verliezen, dan voelt het niet goed. Het is een probleem dat opgelost moet worden.

Gek genoeg zoeken we dan een oorzaak, buiten onszelf en dus ook de oplossing.

Is er iets mis? Of denken we dat?

Stel dat we met zijn allen zouden zeggen dat het lag aan de scheidsrechter en stel dat we die vervangen zouden we dan een garantie hebben voor succes? Of moeten we spelers vervangen of een coach? Zou dat beter voelen? Zouden we tevreden zijn? Zou het kloppen?

We steken veel energie in het analyseren van wedstrijden. En allerlei “oplossingen” dienen zich aan. Spelers en coaches kun je vervangen. Maar onnodig om te doen, wanneer dat niet het probleem is.

Mijn tip: los eerst het echte probleem op. En dat gaat over gevoel! Erken je emoties. Het is ok om boos of teleurgesteld te zijn. Ik begrijp jouw boosheid en teleurstelling. Mensen begrijpen elkaar allemaal in dat gevoel. Toon begrip en los niets op.

En als het dan nog doorzeurt dan is de angel er nog niet uit. Dan speelt er meer.

Hoe je dat doet leer ik je in de online training TOPsport: de mentale winst. En als je weet hoe dat werkt wordt het spel weer leuk. Dan lig je niet meer wakker van een verloren wedstrijd, dan accepteer je het echt en dan win je!

Op naar de volgende wedstrijd. Met vertrouwen, in scherpte, in plezier en energie en prestaties die vervullen! En is het daar niet allemaal om te doen?

Is dat niet de magie van de sport en het leven zelf?

Ik ben benieuwd hoe jij verlies of een teleurstelling oplost. Deel het graag hieronder in het commentaarveld.

Meer weten? Altijd vanharte@wel-com.nl

 

 

Becoming Michelle Obama

Becoming Michelle Obama

Wat een feest om gisteravond samen met mijn dochter naar de Ziggodome te gaan voor een avond met Michelle Obama. Wat een mooie en inspirerende avond. Vol passie en met humor vertelt Michelle over haar leven.

Kijk hier naar een impressie gemaakt door de NOS.

Een verhaal waarin je je herkent, ook al heb je niet haar huidskleur, haar religie, woon je niet in Amerika en ben je al helemaal geen first lady. Ik herken me er in ieder geval in. Van kinds af aan wilde ik het al goed doen, presteren, de top bereiken, carrière maken. Alsof er een weg was die je moest gaan en die je dan bij die top kon brengen.

Michelle ObamaElke keer wanneer ik een top had bereikt zou je kunnen denken dat het dan genoeg was. Nee helaas. Sterker nog, ik zag de top waarop ik stond maar even en keek weer naar een volgende top. Het was nooit goed genoeg en ik had het niet door. Iemand heeft mij ooit voorgehouden dat er geen kaas is aan het eind van de tunnel. En dat klopt ook. Je moet het wel eerst ontdekken en ervaren. Begrijpen waar het echt over gaat en wat belangrijk is. Wie wil je zijn? Nog niet zo eenvoudig en ook niet eenduidig vast te leggen.

Tijdens haar periode in het witte huis was er weinig aandacht voor de vraag wie wil Michelle wilde zijn. De aandacht ging naar het dienen van het land. En dat heeft zij voor mij op buitengewone wijze gedaan. Het combineren van het moederschap en de functie van first lady heeft zij op haar eigen authentieke wijze heeft ingevuld. In haar boek beschrijft zij niet allen de successtory, maar haar hele verhaal en dat maakt het zo mooi. Haar frustratie en onzekerheden en kwetsbaarheid laat zij zien. Dat maakt het ook zo toegankelijk en herkenbaar.

Ik denk dat wij allemaal geconfronteerd worden in het leven met gevoelens van onzekerheid en zorgen of we het wel goed doen. Zeker wanneer we door anderen naar beneden worden gehaald, omdat je kleur of religie hen niet bevalt. Hoe handhaaf jij je in zo’n situatie. Heb je ook wel eens het idee of je op het verkeerde feestje bent. Dat je genegeerd wordt of buitengesloten? Of gekleineerd? Het voelt allesbehalve goed en veilig.

De kunst is dat gevoel van “niet goed genoeg zijn” of “waardeloos” te transformeren. Michelle vertelde dat Barack haar altijd voorhield om te kijken naar het doel waar je voor staat en je niet teveel laat afleiden of verleiden om je te verdedigen of in de aanval te gaan. Wijze les om je vast ge houden aan datgene waar je voor staat.

“If they go low, we go high”, aldus Michelle. En zo is het. Laat niemand je wijsmaken dat je op de één of andere manier niet deugt of minder bent. Om geen enkele reden. We hebben zoveel meer met elkaar gemeen dan we verschillen. En als je om je heen kijkt, dan denk je misschien dat er zoveel gedoe is in de wereld. En ja dat is er ook. Maar als je nog een keer kijkt dan zie je dat er ontzettend veel goed gaat.

Gek genoeg blijven negatieve dingen beter hangen, maar het positieve is er in alle grootsheid. Elke dag is er weer een dag om je te verwonderen en dankbaar te zijn voor het leven zelf en alles wat goed gaat. Die kleine dingen die er zo toe doen.

Op dit moment volg ik een coachingsprogramma en daarin kreeg ik de opdracht om 200 dingen op te schrijven waar ik blij van wordt. Ik kan het je van harte aanbevelen. Het lijkt veel, maar doe het maar eens, zodat je je weer bewust wordt van alle geschenken. Alles wat jouw geluk dient, zoals met blote voeten lopen door het gras of een mooie zonsondergang.

Ik word er blij van en dat vult mijn accu in ieder geval elke keer weer. Dat gecombineerd met mijn passie en missie om verschil te maken, maakt mij unstoppable. Als ik kijk naar Michelle Obama, dan bedenk ik mij eens te meer dat oud worden altijd nog kan en dat dit pas het begin is!

Becoming who I want to be is een keuze die ik kan maken. En hoe lekker is dat. I’m every woman.

Michelle heeft een verhaal net als jij en ik. Wanneer we onze verhalen delen, dan herkennen we onszelf en voelen we verbinding. Juist ook door kwetsbaar te durven te zijn. Dan ervaar je het buitengewone in het gewone menselijke. Dan voel je dat er hoop is en een toekomst voor ons. Mij heeft deze avond weer enorm geïnspireerd en ik hoop dat ik met deze blog jou ook heb geïnspireerd om te worden wie jij bent! En je leven voluit te leven.

Help, ik kan geen Engels!

Help, ik kan geen Engels!

In het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst, dat zeggen we wanneer we willen handelen op de beurs.

En terecht, de schommelingen op de beurs zijn even onvoorspelbaar als het weer.

Toch moest ik hier aan denken. Omdat in het verleden genomen besluiten steeds dezelfde resultaten geven.

Einstein zou zeggen: Het is waanzin om steeds hetzelfde te doen en een ander resultaat te verwachten.

Toen ik op het VWO zat, (Atheneum B), heb ik besloten dat ik geen vreemde taal kan leren.

Nederlands en Engels was verplicht, dus dat deed ik. Maar niet omdat ik dacht dat ik het kon.

Integendeel. Wanneer ik naar het wordstudy-boek keek, dan wist ik al dat ik al die woorden nooit zou kunnen onthouden. Dat gaf mij een goed excuus om niet of nauwelijks te leren. Resultaat een 2. Dat cijfer haalde ik dan weer op met de Engelse teksten, die ik wel begreep. Daardoor ging ik elke keer met de hakken over de sloot over wat Engels betreft.

Misschien kun je je het nauwelijks voorstellen. Een VWO examen, een academische graad in Nederlands recht. En toch was het waar voor mij.

Een vreemde taal leren lijkt zo eenvoudig, maar voor mij was het dat niet. Ik had de stellige overtuiging dat ik het niet kon. En dat het nooit wat zou worden.

Dit veranderde ca 20 jaar geleden. Ik werd gevraagd om bij een training op het gebied van transformatieve conflictoplossing te vertalen. De schrik sloeg mij om het hart. Dit kan ik niet!

En dat zei ik ook. “Ik ken al die woorden niet”.

Daarop kwam het antwoord dat dat ook geen probleem was. Zij zochten mensen die hun verantwoordelijkheid wilden nemen.

Dat laatste wilde ik wel.

Dus ik zei: “ja”.

We gingen met de groep oefenen. En mij werd gevraagd iets te vertalen. En weer sloeg de angst om mijn hart. Help.

Ik zei: “I’m sorry I don’t know this word.”

Daar waar ik dacht dat ik meteen kon vertrekken zeiden zij: “Perfect! That’s what we need. People with guts to say that they don’t know it. Then we have the opportunity to explain, because we want that the audience understand what we’re trying to say.”

Wat een opluchting. Vanaf dat moment heb ik besloten dat ik het wel kan. En elke keer wanneer ik iets doe in het Engels ben ik weer even zenuwachtig. Ik vertel dat aan het publiek en de grap is dat daardoor mijn angst verdwijnt. Dan voel ik mij weer vrij en durf ook te vragen wat een bepaald woord betekent wanneer ik het niet weet.

Taal is zoveel meer dan de woorden die we uitspreken. Uiteindelijk gaat het om de verbinding, dat we elkaar over en weer begrijpen en verstaan. En dat kan op heel veel manieren.

Neemt niet weg dat ik blij ben met de stap om de TOPopleiding nu ook te geven in een Engelse versie. Wil je je angst voor taal overwinnen? Doe dan mee. En deze training is uiteraard ook voor mensen die de tools gewoon in het Engels aangereikt willen hebben.

We can do it!

Feel free to join!

Brexit en Shakespeare

Brexit en Shakespeare

In Groot-Brittanië is het hectisch. Heb je de debatten in het Lagerhuis gezien. Ik vind het een mooi schouwspel. Enerzijds beleefd op zijn Engels en ondertussen hard. I honor you… en dan komt er een hoop ellende. The speaker probeert de orde te bewaren en zegt: Take a yogaclass. Volgens mij zou Shakespeare dit stuk hebben kunnen schrijven. Overigens zie ik ook dat iedereen zijn best doet en handelt naar de inzichten die hij/zij heeft. De bedoelingen zijn goed, het doel lijkt niet haalbaar.

En alles wat er gezegd wordt is “in the interest of the people and the country

In de debatten wordt alles erbij gehaald. De emoties lopen hoog op. Tegelijkertijd doet iedereen alsof er een perfecte manier is om “het” op te lossen, waarbij ik mij af vraag of iemand enig idee heeft wat “het” probleem is.  Ik in ieder geval niet. Dus ik wil niets pretenderen, maar wanneer ik van een afstand er naar kijk dan zie ik mensen. Mensen zoals jij en ik.

Het lijkt simpel om een referendum te houden over “in of out the EU”. Het is het één of het ander. Dat alleen al is denken in problemen, in posities. Dat alleen al verdeeld. Een scheiding van Europa is een scheiding. Een referendum: voor of tegen, brengt ook een scheiding en verdeeldheid teweeg.

Het is niet anders dan met een echtscheiding. Twee mensen gaan uit elkaar. De familie staat er omheen en kiest partij. De verjaardagen worden gescheiden gevierd. Hele families worden gescheiden. Je hebt er vast wel een beeld bij.

De bottom line is dat het niet goed voelt. Het klopt niet bij ons diepste verlangen naar verbinding.

Natuurlijk willen we vrij zijn en autonomie hebben over onszelf. Maar wat heb je er aan wanneer je je niet meer verbonden voelt. Wanneer je het samen mist. Dan heb je iets gewonnen en veel verloren. Dat is lose-lose.

Alsof we anderen kunnen overtuigen van wat verstandig is. Dat lukte al niet in de discussie over de Brexit. Het referendum op zichzelf heeft geen uitkomst geboden. Het is democratisch: het volk mag beslissen. Maar heeft iemand echt enig idee waar hij voor of tegen heeft gestemd? Kan iemand dat overzien? En lost dat het gevoel van ontevredenheid op waar men last van heeft? Geeft het vrijheid, onafhankelijkheid, goede zorg, etc etc? Geeft het een gevoel van Unity?

In Groot Brittannië gaat de discussie door. Over de deal. Ook daar is het of-of. Meeste stemmen gelden. No deal. Dan volgt de motie van wantrouwen: wederom of-of. May mag nog blijven.

Wie gaat er winnen? Wie is er nu echt blij en tevreden? Het zijn en blijven lose-lose situaties. We doen het er mee. Maar het onderliggende issue wordt nog steeds niet opgelost. De angel is er niet uit. De emoties zijn niet erkend. Emoties die je niet weg kunt redeneren, noch relativeren, noch rationaliseren of doen alsof het daar niet over gaat. Dit los je ook niet op met een motie van wantrouwen of nieuwe verkiezingen. Het verlegt het probleem alleen maar.

Maar wat zeggen die emoties nou eigenlijk? Laten we verder kijken en een poging doen om dat te kunnen begrijpen.

May zegt:

“We moeten de Brexit uitvoeren, waarom werken jullie niet mee? Het land heeft behoefte aan eenheid.”

De oppositie zegt:

“Waarom luister je niet naar ons? Het is logisch dat we je niet vertrouwen want je luistert niet.”

Ogenschijnlijk lijkt het er op dat iedereen dezelfde Engelse taal spreekt. Maar ondertussen praat men duidelijk langs elkaar heen, iedereen op zijn eigen golflengte. Iedereen vraagt om aandacht. Een ieder wil gehoord worden.

 

Wie luistert er echt?
Mag ik het even persoonlijk maken? Wanneer jij het idee hebt dat het voor jou wordt bepaald en je geen invloed of zeggenschap hebt? Wat doet dat met jou?

Wanneer jij het gevoel hebt dat er niet naar je geluisterd wordt? Wat doet het met jou?

Voelt het goed?

Heb je dan het idee dat je samen bent? Ervaar je ruimte, vrijheid en vrede? Heb je zin om samen te werken? Of voel je je alleen en machteloos?

Ons gevoel heeft effect op de wijze waarop we problemen oplossen en (onbewust) in stand houden. Ik blijf zeggen dat we issues alleen kunnen oplossen en alleen echt kunnen winnen, wanneer we begrijpen wat er gevoelsmatig speelt. En dan niet bij de ander, maar bij onszelf.

Wanneer mijn stem niet gehoord wordt en niemand naar mij luistert, dan wil ik ook niet meer luisteren. Ook al doe ik alsof. Keeping up appearances.

In het debat in Engeland ziet het er zo uit:

“I gife way”

“thank you honorable, for giving way”

Daarna komt de ellende weer. Ik eer jou als mens, maar ben het niet met je eens.

Het lijkt alsof je de inhoud kan scheiden van de mens.

Keep dreaming.

Het is inauthentiek. In één zin zeg je: ik heb respect voor jou en tegelijkertijd zeg je ik heb helemaal geen respect voor je.

Iedereen wil winnen en iedereen wil zijn zin krijgen. Maar wat heb je er aan wanneer de verdeeldheid blijft en enkel toeneemt. Toegeven is geen optie. Een compromis ook niet, dat zie je aan de weggestemde deal. De beste oplossingen zijn de oplossingen waar iedereen tevreden mee is. De kunst is dat te bereiken. Dat vraagt iets. Misschien wel gewoon om eerlijkheid. Dat je durft te zeggen dat je geen idee hebt hoe je dit moet oplossen. Dat je bang bent om te falen. Dat je bang bent dat je dan niet goed genoeg bent. En dat dat de werkelijke reden is waarom je niet luistert en niet wil samen werken.

Stel dat je dat lef hebt, zou dat niet respectvol zijn? Dan zouden we onszelf herkennen in een ander. Dan zouden we begrijpen dat we niet zo verschillend zijn, dan weten we wat we moeten doen om samen te werken aan oplossingen, die het welzijn dienen van jezelf en anderen.

In vrijheid, met plezier. Dan wordt het heel vanzelfsprekend. Zonder strijd. Misschien moeilijk, maar wel mogelijk. Gewoon omdat we het diep in ons hart goed willen met elkaar.

Volgens mij is dat wat Shakespeare bedoelde met:

To be or not to be. That’s the question!”

Oftewel: No guts no glory.

Onnatuurlijk en heel effectief

Onnatuurlijk en heel effectief

In ons leven doen we veel uit gewoonte omdat gebleken is dat het werkt. Wil ik snel van A naar B, dan ren ik eenvoudig wat harder of ik geef gas wanneer ik in de auto rij. In veel situaties heeft dat uitstekend gewerkt, daarom doe ik het ook. Wat mij dan keer op keer kan verbazen zijn de momenten dat ik ook snel wil, maar dit ondanks mijn inzet niet lijkt te lukken.

Herken je dit?

  • Je staat in een file en het schiet voor geen meter op.
  • Je wilt met je team een bepaald resultaat halen en een aantal teamleden werkt niet mee.
  • Je hebt iets al honderd keer gezegd en toch wordt het niet begrepen.

Het zijn allemaal situaties waarin je gas wilt geven en sneller wilt. Tenslotte heb je een doel voor ogen. Het lukt alleen niet. De frustratie neemt enkel toe.
Hoe krijg je het dan voor elkaar, wanneer je gevoelsmatig alles al hebt geprobeerd?

Misschien wel precies het tegenover gestelde doen? Hoe zou dat zijn?

Toen ik afgelopen week een dag op de skipiste stond in de Sierra Nevada, moest ik daar aan denken.

Dan wil ik ook wel snel, maar wanneer het te hard gaat op de berg, dan heb ik van nature de neiging om achterover te hangen. In feite het omgekeerde van wat ik zojuist heb geschreven.  Maar desalniettemin vergelijkbaar omdat het een bekend patroon is.

Wanneer ik achterover hang op de ski’s dan wil ik zachter, maar het effect is dat ik dan juist harder  ga. Dit is niet wat ik wil. Wat er dan voor nodig is om het tegenover gestelde te doen. Juist met het lichaam naar voren. Door de knieën, het gewicht verplaatsen. Dat moment is voor mij eigenlijk onnatuurlijk.

Toch heb ik inmiddels geleerd dat ik juist dan weer controle krijg. Dan ben ik weer de baas op de ski’s en win ik van de berg. Een opluchting met als effect, lekker skiën, lekker afdalen, veilig naar beneden. Relaxt.

Dus wat ik deed lag niet zo voor de hand, maar bleek heel effectief te zijn. Dit principe pas ik ook toe in mijn werk bij het oplossen van conflicten. We hebben allemaal een eigen methode voor. En in heel veel situaties werkt dat uitstekend. Daarom doe je wat je doet. En er zijn ook heel veel situaties waarin je niet begrijpt dat je je doel niet bereikt.

Een signaal dat je iets anders zou kunnen doen. En dat is wat iedereen kan leren. Hoe zou het zijn wanneer je dat zou kunnen? Doe eens gek deze week: neem wat gas terug op die momenten dat je heel graag snel wilt en anderen niet mee kan krijgen. Neem een andere afslag op de weg. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

Ik ben benieuwd of je jezelf herkent en welke alternatieven jij ziet om relaxt jouw doel te bereiken. Deel het graag hieronder. Veel succes!

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist