Page content

Gastblog: Make peace with your past

Gastblog: Make peace with your past

Door: Mariska Harperink
Deelnemer opleiding Transformatieve Conflictoplossing

“Wat ga je doen? Transformator wat?”
“Transformatieve conflicthantering en coaching, waarbij je echt de angel eruit haalt in plaats van een pleister erover heen plakt terwijl de angel eronder blijft prikken…”

“Ok, het klinkt wel alsof het bij jou past, maar ik ben benieuwd”

Benieuwd…dat was ik ook!

Wie mij 3 maanden geleden verteld had, dat ik weer contact zou hebben met mijn vader sinds 19 jaar, dat ik om zou kunnen gaan met mijn kinderen vanuit zoveel meer ontspanning en ik zelfs mijn schoonouders zou gaan waarderen… Sterker nog… Dat ik nu kan zien hoe moeilijk IK het ze eigenlijk heb gemaakt, die zou ik hebben uitgelachen!

Want het probleem lag toch helemaal niet bij mij? Ik zag alles al, hielp al op vele plekken de verbinding te herstellen en mensen in hun kracht te zetten, zette liefde op de kaart. Ik was een groot, warm, wandelend hart op pootjes… Toch??

Maar mijn eigen shit? Die was nog niet opgeruimd! En bleek overal doorheen verweven te zitten.

Het mooiste inzicht was toen ik erachter kwam dat ik al die tijd in cirkeltjes ronddraaide om mijn eigen angel heen. Aan de ene kant, gespannen bewijzen dat ik WEL om van te houden ben, aan de andere kant (onbewust) continu op zoek naar bevestiging dat dat niet zo is… nu snap ik ook waarom ik altijd zo moe was, vaak prikkelbaar en snel geraakt.

Het feit dat we innerlijk twee werelden hebben, de liefde en de angst en dat wij zelf een keuze hebben welke van de twee we aandacht geven en dus laten groeien, dat wist ik al wel.

Maar jeetje wat is dat moeilijk als je niet weet hoe…

Je kunt 1000 affirmaties doen of oneindig veel oncomfortabele meditatiesessies en heel wat verschillende therapieën volgen, maar onbewust draai je in het zoveelste cirkeltje rond en blijft die angel zitten prikken.

Bij mij was het zelfs zover dat ik aan het overwegen was mijn geweldige relatie te verbreken. Met mijn man, de man waar ik ontzettend veel van hou, de vader van mijn 2 lieve kindjes. Als je eigenlijk al 12 jaar aan het bewijzen bent dat je niet om van te houden bent, kan ik je vertellen, daar wordt het niet heel veel gezelliger van in huis ;).

Uit het cirkeltje stappen, zien wie je bent en wat je doet en verantwoordelijkheid nemen voelt zo ontzettend goed. Het is alsof je de kans krijgt de ander en jezelf weer opnieuw te ontmoeten.

Ik zie nu wie ik ben als ik in mijn angel schiet, maar ik weet ook hoe ik er weer uit kan komen, en dat gaat al redelijk vlot, het wordt steeds makkelijker hoe vaker je het oefent.

Ontzettend dankbaar voel ik mij voor de kans om deze prachtige opleiding te hebben mogen doen.

Het heeft mijn pad helder gemaakt; gezin-relatie en -familie mediation / coaching!
Daarnaast zou ik graag teams, samenwerkingsverbanden en woongroepen ondersteunen bij het vinden van de eventuele angel(s) in hun organisatie en het opzetten van een cultuur die zorgt voor verbinding, ondersteuning en vooral veel leef- en werkplezier.

Want wat we allemaal het liefste willen, is in verbinding met de mensen om ons heen, een zinvol en liefst ook een beetje leuk en gezellig leven doorbrengen hier op de wereld. En dat is wat deze opleiding mogelijk maakt!

 

 

 

 

 

Dyslexie en schaamte

Dyslexie en schaamte

Tijdens de dag van de dyslexie in Amsterdam vroeg een jongen mij of hij een vlog mocht maken. Eerlijk gezegd vind ik dat wel “cool” en vroeg hem of ik ook een vlog mocht maken. En zo maakten we samen een filmpje. Hij vertelde mij dat hij dyslectisch is. Ik vroeg hem wat hij daaraan het ergste vond.

Hij zei: “als je dyslectisch bent kan je voor het maken van een toets meer tijd krijgen.

Tijd die je ook nodig hebt omdat je niet zo snel kunt lezen. Het lijkt mij logisch en prettig. En dat was het ook wel en toch ook weer niet. Ik vroeg door.

Hij vervolgde. “De kinderen in de klas zeggen dan tegen mij dat het een voordeel is wanneer je dyslectisch bent, omdat je meer tijd krijgt. Ik vind dat niet leuk dat zij dat zeggen, alsof ik dan zit te zeuren.”

 

Het filmpje kun je hier zien.

Hoe het brein werkt is een gegeven. Daar zit het probleem niet. Wel in de interactie tussen mensen. Het voelt niet goed….

Wanneer je doorvraagt dan heeft dat te maken met dat negatieve zelfbeeld. Alsof er iets mis is, omdat je niet goed kunt lezen en daarom meer tijd krijgt. Iets mis met jou als mens. Het gevoel dat je er niet bij hoort. Alsof er een wereld is van mensen die kunnen lezen en een wereld van mensen die  niet kunnen lezen. Onbewust maken we het persoonlijk. We missen de verbinding. Het voelt niet goed…

Ik ben niet dyslectisch en dacht in Amsterdam, stel ik ben de enige die niet dyslectisch is? Dan hoor ik er niet echt bij. Die gedachte voelt niet goed. Dan denk ik dat het een slecht idee is om daar naar toe te gaan en een workshop te geven. Ik heb immers geen verstand van de werking van het dyslectische brein. Onbewust maak ik het dan persoonlijk en denk dat ik niet goed genoeg ben, dat ik dom ben. Hoe raar dat ook moge klinken. Ik ben mij niet bewust van die gedachte, wel het gevoel.

Ik ken dit patroon in mijzelf en los dat dan op met de vraag wie er wel of niet dyslectisch is. Gelukkig voor mij is niet iedereen dyslectisch en voel ik mij daarin dan gesteund. Maar het echte verschil ontstaat pas wanneer ik ontdek dat wij in de kern helemaal niet verschillend zijn. Gewoon mensen met een brein, maar bovenal gevoelens. En die gevoelens zijn altijd persoonlijk. Je kunt anderen niet veranderen. Je kunt wel veranderen hoe je je voelt. Je kunt je gedachten en je oordelen veranderen. Je kunt opgeven dat je niet goed genoeg bent, je kunt stoppen met jezelf en/of anderen te veroordelen, je kunt jezelf accepteren precies zoals je bent. Met welk brein dan ook.

Wanneer je door hebt dat je het persoonlijk maakt, dan vind je een opening voor wat anders. Een andere kijk op jezelf en ook op anderen.

Stephanie Raber is co-founder van HOI-foundation en dyslectisch. Zij volgde de TOPopleiding een aantal jaren geleden. Zo is haar wens en verlangen ontstaan om daadwerkelijk iets te doen voor dyslecten. Gewoon omdat het anders kan. De vaardigheden uit de opleiding past zij dagelijks toe.

Om beeldvorming te kunnen veranderen moet ik me dagelijks verplaatsen in leraren, onderzoekers en een systeem met een hele andere visie. Voor de TOPopleiding was ik daar zeker met gestrekt been op in gegaan en de confrontatie gezocht wat me waarschijnlijk niets had opgeleverd. Het kost tijd maar we zijn in staat om een hele groep dyslecten, jong en oud, te laten zien dat dyslexie niet alleen een beperking is maar ook een kans”.

 

Meer weten over de kansen van dyslexie? HOI-foundation.nl

Meer weten over de TOPopleiding? vanharte@wel-com.nl

Workshop bijwonen? wel-com.nl/online-workshop

 

Hoe houd ik het simpel?

Hoe houd ik het simpel?

De vakantieperiode geeft ons tijd en ruimte om te klussen. Het is prachtig om oude meubels weer een facelift te geven. Mijn man is daar goed in. Met eindeloos geduld maakt hij het weer als nieuw. En ik ben er blij mee. Happy wife, happy life:)

Het is ook mooi om te zien dat je meer kunt dan je denkt. Ook al ben je er niet echt voor opgeleid. Alles is te leren.

Het doet mij denken aan een situatie een paar jaar geleden toen hij naar de plaatselijke bouwmarkt ging voor wat materiaal voor het schilderen van raamkozijnen. Omdat hij niet precies wist hoe het heette, legde hij uitvoerig uit waar het om ging, iets van een houten latje voor op het glas. De man van de bouwmarkt liet hem beleefd uitpraten en zei vervolgens: “u bedoelt een glaslat”.

Hoe eenvoudig wordt het wanneer je de juiste woorden kunt vinden. Mijn man zei: “ik had geen idee dat dit een glaslat wordt genoemd, maar eigenlijk is dat zo logisch. Hoe moeilijk kan het zijn.”

Woorden geven ons de mogelijkheid om elkaar te verstaan en te begrijpen. Zo lossen we ook vele conflicten op. Dan praat je met elkaar, je luistert, je vergeeft en verzoent. Zo kun je weer verder. En soms is het een grote chaos in je hoofd en lijkt het alsof je er niet meer uit kunt komen. Dan begrijp je niet dat de ander jou niet begrijpt.

Dan krijg je het niet voor elkaar. Op de één of andere manier voel je je onbegrepen, niet gehoord en lijkt het er op dat je niet de juiste woorden kunt vinden om duidelijk te maken wat je echt bedoelt. Dan praten we langs elkaar in plaats van met elkaar. Dan is er ruis op de lijn.

Hoe meer ruis, hoe groter de frustratie kan zijn. Misschien herken je wel de machteloosheid die daarbij hoort. Je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Onbewust maken we een ander of de situatie oorzaak van het probleem en richten onze pijlen daarop. Er verandert alleen niets. Het lijkt alsof je geen mogelijkheden hebt om het op te lossen.

Niets is wat het lijkt!

Je kunt wel degelijk iets veranderen, wanneer je begrijpt waarom het niet lukt en wanneer je weet waar het echt over gaat. Dan vind je de juiste woorden. Dan word je begrepen en voel je je gehoord. Dat is de kunst. En dat kun je leren. De weg loopt via jezelf.

Wanneer je het door hebt, wordt het leven simpeler, lichter en mooier, alsof het gaat om het kopen van een glaslat. Dan weet je hoe je echt kunt winnen en bereik je je doel. Voor jezelf, voor anderen. Hoe fijn is dat!

Wil je dit ook leren? Donderdagavond geef ik een speciale (online) introductie over de TOPopleiding transformatie conflictoplossing. Ik beantwoord al je vragen en je krijgt direct toepasbare tips. Deze introductie is voor mensen die het stuur in eigen handen willen hebben.

Je bent van harte wel-com. Meer info en aanmelden kan via deze link.

De magie in het voetbal

De magie in het voetbal

Ajax heeft verloren en ook Barcelona is het niet gelukt om de finale te bereiken in de Champions League. Mineur in Amsterdam, mineur in onze familie. De kranten schrijven over een groot drama, anderen over de droom die uiteenspat.

Het is maar een spelletje, wil ik nog zeggen, maar dan krijg ik terug dat ik er niets van begrijp. En dat begrijp ik dan ook wel weer 🙂

Waar gaat het om?

De magie van het spel. De ene keer gaat het fantastisch en denk je te weten wat het geheim van het succes is. Er wordt hard gewerkt, de inzet is groot. Er wordt prachtig samen gespeeld. De doelpunten die volgen zijn vanzelfsprekend.  Niets zo mooi als in de flow van het spel te scoren en te winnen. Niemand die dan klaagt 🙂

Winnen voelt goed.

Wanneer we verliezen zijn we teleurgesteld. Begrijpelijk en gewoon menselijk. Je weet dat je het niet kunt veranderen. De wedstrijd is gespeeld, maar toch kan het blijven doorzeuren.

Verliezen voelt niet goed.

Herken je dat? Situaties die al gebeurd zijn, maar de teleurstelling blijft hangen.

Als een film herhaalt zich alles in je hoofd. Waarom is dit gebeurd? Wat is er misgegaan? De scheidsrechter had toch ook beter moeten fluiten? Of was het toch het publiek? Wat had ik zelf kunnen doen?

Wanneer we verliezen, dan voelt het niet goed. Het is een probleem dat opgelost moet worden.

Gek genoeg zoeken we dan een oorzaak, buiten onszelf en dus ook de oplossing.

Is er iets mis? Of denken we dat?

Stel dat we met zijn allen zouden zeggen dat het lag aan de scheidsrechter en stel dat we die vervangen zouden we dan een garantie hebben voor succes? Of moeten we spelers vervangen of een coach? Zou dat beter voelen? Zouden we tevreden zijn? Zou het kloppen?

We steken veel energie in het analyseren van wedstrijden. En allerlei “oplossingen” dienen zich aan. Spelers en coaches kun je vervangen. Maar onnodig om te doen, wanneer dat niet het probleem is.

Mijn tip: los eerst het echte probleem op. En dat gaat over gevoel! Erken je emoties. Het is ok om boos of teleurgesteld te zijn. Ik begrijp jouw boosheid en teleurstelling. Mensen begrijpen elkaar allemaal in dat gevoel. Toon begrip en los niets op.

En als het dan nog doorzeurt dan is de angel er nog niet uit. Dan speelt er meer.

Hoe je dat doet leer ik je in de online training TOPsport: de mentale winst. En als je weet hoe dat werkt wordt het spel weer leuk. Dan lig je niet meer wakker van een verloren wedstrijd, dan accepteer je het echt en dan win je!

Op naar de volgende wedstrijd. Met vertrouwen, in scherpte, in plezier en energie en prestaties die vervullen! En is het daar niet allemaal om te doen?

Is dat niet de magie van de sport en het leven zelf?

Ik ben benieuwd hoe jij verlies of een teleurstelling oplost. Deel het graag hieronder in het commentaarveld.

Meer weten? Altijd vanharte@wel-com.nl

 

 

Help, ik kan geen Engels!

Help, ik kan geen Engels!

In het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst, dat zeggen we wanneer we willen handelen op de beurs.

En terecht, de schommelingen op de beurs zijn even onvoorspelbaar als het weer.

Toch moest ik hier aan denken. Omdat in het verleden genomen besluiten steeds dezelfde resultaten geven.

Einstein zou zeggen: Het is waanzin om steeds hetzelfde te doen en een ander resultaat te verwachten.

Toen ik op het VWO zat, (Atheneum B), heb ik besloten dat ik geen vreemde taal kan leren.

Nederlands en Engels was verplicht, dus dat deed ik. Maar niet omdat ik dacht dat ik het kon.

Integendeel. Wanneer ik naar het wordstudy-boek keek, dan wist ik al dat ik al die woorden nooit zou kunnen onthouden. Dat gaf mij een goed excuus om niet of nauwelijks te leren. Resultaat een 2. Dat cijfer haalde ik dan weer op met de Engelse teksten, die ik wel begreep. Daardoor ging ik elke keer met de hakken over de sloot over wat Engels betreft.

Misschien kun je je het nauwelijks voorstellen. Een VWO examen, een academische graad in Nederlands recht. En toch was het waar voor mij.

Een vreemde taal leren lijkt zo eenvoudig, maar voor mij was het dat niet. Ik had de stellige overtuiging dat ik het niet kon. En dat het nooit wat zou worden.

Dit veranderde ca 20 jaar geleden. Ik werd gevraagd om bij een training op het gebied van transformatieve conflictoplossing te vertalen. De schrik sloeg mij om het hart. Dit kan ik niet!

En dat zei ik ook. “Ik ken al die woorden niet”.

Daarop kwam het antwoord dat dat ook geen probleem was. Zij zochten mensen die hun verantwoordelijkheid wilden nemen.

Dat laatste wilde ik wel.

Dus ik zei: “ja”.

We gingen met de groep oefenen. En mij werd gevraagd iets te vertalen. En weer sloeg de angst om mijn hart. Help.

Ik zei: “I’m sorry I don’t know this word.”

Daar waar ik dacht dat ik meteen kon vertrekken zeiden zij: “Perfect! That’s what we need. People with guts to say that they don’t know it. Then we have the opportunity to explain, because we want that the audience understand what we’re trying to say.”

Wat een opluchting. Vanaf dat moment heb ik besloten dat ik het wel kan. En elke keer wanneer ik iets doe in het Engels ben ik weer even zenuwachtig. Ik vertel dat aan het publiek en de grap is dat daardoor mijn angst verdwijnt. Dan voel ik mij weer vrij en durf ook te vragen wat een bepaald woord betekent wanneer ik het niet weet.

Taal is zoveel meer dan de woorden die we uitspreken. Uiteindelijk gaat het om de verbinding, dat we elkaar over en weer begrijpen en verstaan. En dat kan op heel veel manieren.

Neemt niet weg dat ik blij ben met de stap om de TOPopleiding nu ook te geven in een Engelse versie. Wil je je angst voor taal overwinnen? Doe dan mee. En deze training is uiteraard ook voor mensen die de tools gewoon in het Engels aangereikt willen hebben.

We can do it!

Feel free to join!

Onnatuurlijk en heel effectief

Onnatuurlijk en heel effectief

In ons leven doen we veel uit gewoonte omdat gebleken is dat het werkt. Wil ik snel van A naar B, dan ren ik eenvoudig wat harder of ik geef gas wanneer ik in de auto rij. In veel situaties heeft dat uitstekend gewerkt, daarom doe ik het ook. Wat mij dan keer op keer kan verbazen zijn de momenten dat ik ook snel wil, maar dit ondanks mijn inzet niet lijkt te lukken.

Herken je dit?

  • Je staat in een file en het schiet voor geen meter op.
  • Je wilt met je team een bepaald resultaat halen en een aantal teamleden werkt niet mee.
  • Je hebt iets al honderd keer gezegd en toch wordt het niet begrepen.

Het zijn allemaal situaties waarin je gas wilt geven en sneller wilt. Tenslotte heb je een doel voor ogen. Het lukt alleen niet. De frustratie neemt enkel toe.
Hoe krijg je het dan voor elkaar, wanneer je gevoelsmatig alles al hebt geprobeerd?

Misschien wel precies het tegenover gestelde doen? Hoe zou dat zijn?

Toen ik afgelopen week een dag op de skipiste stond in de Sierra Nevada, moest ik daar aan denken.

Dan wil ik ook wel snel, maar wanneer het te hard gaat op de berg, dan heb ik van nature de neiging om achterover te hangen. In feite het omgekeerde van wat ik zojuist heb geschreven.  Maar desalniettemin vergelijkbaar omdat het een bekend patroon is.

Wanneer ik achterover hang op de ski’s dan wil ik zachter, maar het effect is dat ik dan juist harder  ga. Dit is niet wat ik wil. Wat er dan voor nodig is om het tegenover gestelde te doen. Juist met het lichaam naar voren. Door de knieën, het gewicht verplaatsen. Dat moment is voor mij eigenlijk onnatuurlijk.

Toch heb ik inmiddels geleerd dat ik juist dan weer controle krijg. Dan ben ik weer de baas op de ski’s en win ik van de berg. Een opluchting met als effect, lekker skiën, lekker afdalen, veilig naar beneden. Relaxt.

Dus wat ik deed lag niet zo voor de hand, maar bleek heel effectief te zijn. Dit principe pas ik ook toe in mijn werk bij het oplossen van conflicten. We hebben allemaal een eigen methode voor. En in heel veel situaties werkt dat uitstekend. Daarom doe je wat je doet. En er zijn ook heel veel situaties waarin je niet begrijpt dat je je doel niet bereikt.

Een signaal dat je iets anders zou kunnen doen. En dat is wat iedereen kan leren. Hoe zou het zijn wanneer je dat zou kunnen? Doe eens gek deze week: neem wat gas terug op die momenten dat je heel graag snel wilt en anderen niet mee kan krijgen. Neem een andere afslag op de weg. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

Ik ben benieuwd of je jezelf herkent en welke alternatieven jij ziet om relaxt jouw doel te bereiken. Deel het graag hieronder. Veel succes!

Met elkaar woest om het systeem

Met elkaar woest om het systeem

Onlangs was ik betrokken bij een team waar irritatie was ontstaan met de leiding. Geen idee wat er speelde maar in het gesprek leek het duidelijk.

“Natuurlijk is het prachtig dat we een computersysteem hebben, maar het moet wel werken!”

“We hebben het al zo vaak aangekaart, maar er wordt niet naar ons geluisterd!”

“Een extra licentie zodat het wel werkt, kost maar een paar honderd euro. Ik begrijp werkelijk niet waarom de directie dat niet doet!”

Ogenschijnlijk had iedereen dezelfde issue over het recentelijk aangeschafte computersysteem. Sommigen gaven aan dat de motivatie voor het werk aan het verdwijnen was. Energie om dingen echt op te pakken was er niet meer. De vinger werd gewezen naar de directie die vervolgens niets deed, omdat er geen geld was. Er moest nu eenmaal bezuinigd worden.

Lose-lose. Niemand die hier wint.

Eerlijk gezegd begrijp ik de frustratie maar al te goed. Prima zo’n systeem, maar het moet wel werken. De verleiding is bij mij groot om een advies te geven, om de directie duidelijk te maken dat je zo niet kunt werken en dat ze echt iets moesten doen.

Uit ervaring weet ik ook dat het niet helpt. Het gaat nooit over datgene waarvan je denkt dat het daar over gaat.

Met de groep gingen we aan de slag. En het was bijzonder te merken dat iedereen een eigen versie had, een eigen issue over het ogenschijnlijk gemeenschappelijke probleem.

Toen het helder was en ieder voor zich de angel er uit had gehaald, ontstond er als vanzelf ruimte en een nieuwe saamhorigheid. De boosheid was verdwenen en had plaatsgemaakt voor begrip. Voor ideeën, om samen met de directie naar oplossingen te kijken, om elkaar te helpen en knelpunten op te lossen.

Jan Terlouw schreef ooit in een bundel een mooi gedicht over hoe een groep werkt en kijkt. Hij zei: “De groep is blind”.

En zo heb ik het ook ervaren. De groep in zijn geheel lijkt één beeld te hebben, één waarheid. Alleen blijkt bij ieder individu iets anders te spelen. Ieder individu heeft een eigen kijk op het geheel.

Wat een verademing en hoe gaaf om dit inzichtelijk te kunnen maken voor ieder individu en daarmee de hele groep.

“Jeetje, ik wist niet dat dat bij jou speelde.”

“Zo had ik het niet bedacht”

Wanneer de angel er uit is ontstaan er als vanzelf openingen voor echte oplossingen. In plaats van een strijd die niemand wint en bakken vol energie kost, wint iedereen.

En iedereen kan dit verschil maken.

Wie heeft het lef om op te staan en te delen wat er echt speelt?

Dit is het gedicht van Jan Terlouw dat mij inspireerde voor dit blog. Ik deel het graag met je en hoop dat het ook jou inspireert om niet alles voor waar aan te nemen, ook al lijkt iedereen het met elkaar eens te zijn.

“Hoe eenzaam kun je zijn, te midden van de velen
Wie het groepsdenken verlaat is snel alleen en gaat
Een weg die anderen niet met hem delen.

Een collectief doet dingen die een mens alleen verfoeilijk vindt.
De groep is blind.
De groep beweegt zich voorwaarts, maar vraagt niet waarom.

Een collectief is zich de dingen niet bewust.
Maar ze gebeuren wel.
En o zo snel
Is  ’t collectief geweten van de groep gesust.”

 

 

 

Gezien en gehoord worden

Gezien en gehoord worden

Wie wil dat niet?

Gezien en gehoord worden.

Meedoen, meetellen en er toe doen.

Soms denk je beter af te zijn met een scheiding. Een nieuwe liefde, een nieuw begin.

Hoe vervelend is het dan, wanneer het gedoe met je ex niet is opgelost. En het conflict doorzeurt, jaar in jaar uit.

In deze vlog meer over samengestelde gezinnen en het verlangen om gezien en gehoord te worden.

 

Zelfmanagement

Zelfmanagement

Diep in je hart is het altijd helder en duidelijk. Dan weet je wat je wilt, dan maak je keuzes die kloppen, dan bruis je van de energie.

Maar soms is het niet helder, dan is er ruis op de lijn. Het voelt niet goed. Goed bedoelde adviezen helpen dan niet. Het komt niet over. Terwijl het voor een ander zo voor de hand lijkt te liggen om iets op een bepaalde manier te doen.

Herken je dit bij jezelf? Wat doe jij om helderheid te krijgen?

En zie je het bij anderen? Hoe reageer jij, wanneer je iemand ziet worstelen met iets? Geef je ook adviezen en worden die ook opgevolgd?

Deze week werkte ik met een team en dit is wat ik hoorde van één van de teamleden:

“Ik zie heel goed dat zij worstelt met iets, maar al mijn adviezen worden in de wind geslagen. Ik ben er dan ook klaar mee, het is niet mijn verantwoordelijkheid.”

En dat klopt ook.

Mensen zelf keuzes laten maken en verantwoordelijkheid laten nemen voor hun eigen welzijn. We noemen het zelfmanagement. Natuurlijk wil je best helpen en ben je bereid om  adviezen te geven:

“Het is niet goed voor je gezondheid, deze baan, deze relatie, stop er toch mee, doe dit, doe dat..”

Goed bedoeld, maar veelal is het als een schot hagel. Het schiet zijn doel voorbij. Ondertussen raak je gefrustreerd omdat iemand je adviezen niet opvolgt. Het lijkt eenvoudig om dan afstand te nemen en misschien wel onverschillig te worden. Tenslotte is het ook niet jouw verantwoordelijkheid. En toch?

Onbewust rechtvaardigt dit ook je gedrag. Je eigen onverschilligheid. Wees eerlijk: voelt het echt goed? Ik tref zelden (eerlijk gezegd nooit) mensen die dat prettig vinden. Het is eerder een brevet van onvermogen. Je wilt iets voor elkaar krijgen, maar het lukt niet. Die frustratie is alleen van jezelf. En natuurlijk wil je een ander helpen, maar bereik je je doel, wanneer je eigen frustratie in de weg zit? Ben je echt tevreden?

Ik vroeg het aan de betrokkene en vroeg door naar de angel van de ontstane impasse. Toen het kwartje viel was de ruis van de lijn. Inzicht maakt alles weer bespreekbaar en oplosbaar. Vooral om samen te werken en met plezier. De weg loopt via jezelf door je eigen gevoelens van frustratie te begrijpen en op te lossen.

Voor mij elke keer weer een cadeau. Wanneer de angel er uit is, dan gaat het weer als vanzelf. Hoe mooi is het om zo te kunnen werken. Dunne dossiers en mensen doen het zelf. En kunnen het ook zelf, wanneer je echt begrijpt waar de schoen wringt. Dan weet je hoe je jezelf kunt managen, omdat het duidelijk is. Dat is de echte win-win!

Geef toe dat je fout zat!

Geef toe dat je fout zat!

Heb je iets meegekregen van het debat over de dividendbelasting?

Kamerleden zijn geïrriteerd over de uitleg van de minister president over het achterhouden van memo’s. “Ik kan mij de memo’s niet herinneren” zegt Mark Rutte.

De memo’s waren er wel. Heeft de minister president de kamer onvoldoende geïnformeerd?

Wie zat er fout? Heeft er iemand gelogen? Wie heeft gelijk en wie wint er?

Wanneer ik er naar luister dan denk ik dat er veel gezegd en verzwegen wordt. Je voelt het, het is niet helder.

De kamer snakt naar een excuus, maar het komt niet of nauwelijks over de lippen van Mark. Hij is dan wel minister president, maar ondertussen ook een gewoon mens. Hij voelt zich duidelijk aangevallen en verdedigt zich, zo komt het op mij over. En zo gaat dat tussen mensen. Geef nou maar toe dat je fout zat, dan vergeef ik je het wellicht. Maar alleen als je het ook oprecht meent.

En dat is nu het moeilijkste wat er is.

Sorry seems to be the hardest word.

Herken je dat? Je begrijpt echt wel dat je fout zat in een bepaalde situatie, maar de overdreven reactie van een ander maakt dat je een sorry echt niet meer over je lippen kunt krijgen. Het is interessant, om te ontdekken waar het echt over gaat.

Mijn ervaring is dat het zelden gaat over de inhoud van de discussie. Was het maar zo simpel. Het gaat over zoveel meer. Over gevoelens, over hoe deze de communicatie vertroebelt. Over onze onderlinge relaties. Over hoe we naar elkaar luisteren en elkaar niet lijken te verstaan.

We zien altijd hoe een ander doet, wat de ander zegt en hoe een ander op je overkomt.

Waar je geen idee van hebt is hoe je zelf doet, hoe je overkomt op een ander. En dat geldt voor alle politici en ook gewoon voor mij.
We pretenderen van alles, maar ondertussen zijn we gewoon gewoon.

Buitengewoon is het om dat gewone te erkennen. Het menselijke aspect in onszelf, wat we maar erg moeilijk vinden om onder ogen te zien. Maar misschien ook niet kunnen zien, wanneer het beeld vertroebeld is.
 

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist