Page content

De trein van het leven

De trein van het leven

Ik zit in de trein.

We zijn allemaal op weg ergens naar toe. Ik zie oma’s die een dagje op stap zijn met hun kleinkinderen die vakantie hebben. Stiekem denk ik hoe het zou zijn als ik zelf oma word. Het is nu nog niet aan de orde, maar het lijkt me erg gezellig. In deze trein zitten ook veel boeren op weg naar een demonstratie. Ze lopen langs met hun vrouwen en kinderen. Ze lachen en zijn vriendelijk. Gewone mensen met hun eigen verhaal en motivatie. Helpt het om te demonstreren? Zodra je ergens tegen bent is er automatisch iemand voor. Elke actie roept een reactie op. Het is een natuurwet. We vechten en strijden ieder voor zich. Ik vraag me af of er iemand kan winnen. Alles is continu aan verandering onderhevig. Wat gisteren een goed idee leek kan vandaag heel anders zijn. We kunnen heel veel maken en bedenken. We noemen het vooruitgang en welvaart.

Neem bijvoorbeeld plastic. Een mooie uitvinding. Maar de consequentie van het maken en de wijze waarop plastic in de zee beland heb ik niet kunnen bedenken. Het is goed om daar bij stil te staan zodat je andere keuzes kunt maken. En andere keuzes hebben consequenties voor velen. Dan verandert er iets. En daar begint meestal de weerstand. We willen veel dingen veranderen, maar wie wil zelf veranderen?

Bij het oplossen van conflicten zie ik steeds dezelfde mechaniek tussen mensen. Ik wil wel, maar die ander wil niet. Daarmee stopt het en hoef je zelf ook niets meer te doen. En blijft het zoals het is. Ben je tevreden? Heb je enig idee wat het echte probleem is? Wat je behoefte is?

Willen we niet allemaal gewoon gelukkig zijn? Het goed met elkaar hebben? In de strijd lukt dat meestal niet. Dan voel je enkel de frustratie, machteloosheid en waarschijnlijk mis je ook het gevoel van samen en echte verbinding.

Hoe fijn is het wanneer je dat gevoel kunt oplossen in jezelf zodat je opnieuw kan kijken naar de wereld om je heen. Ik denk dat we allemaal ons best doen, gegeven de inzichten die we nu hebben. Nieuwe inzichten maken nieuwe keuzes mogelijk. Toen ik eenmaal ontdekte dat een conflict op te lossen was zonder wetboek, kon ik geen advocaat meer zijn op de manier zoals ik dat deed. De toga paste niet meer. Was het daarmee verkeerd wat ik had gedaan? Nee, maar ik ben wel blij dat ik met nieuwe inzichten kon kiezen voor een ander vak wat beter paste bij mij en mijn hart.

We zitten in de trein van het leven. Met onderweg haltes om in en uit te stappen. De uiteindelijke bestemming is de enige zekerheid. De weg is aan ieder van ons.

Gastblog: Make peace with your past

Gastblog: Make peace with your past

Door: Mariska Harperink
Deelnemer opleiding Transformatieve Conflictoplossing

“Wat ga je doen? Transformator wat?”
“Transformatieve conflicthantering en coaching, waarbij je echt de angel eruit haalt in plaats van een pleister erover heen plakt terwijl de angel eronder blijft prikken…”

“Ok, het klinkt wel alsof het bij jou past, maar ik ben benieuwd”

Benieuwd…dat was ik ook!

Wie mij 3 maanden geleden verteld had, dat ik weer contact zou hebben met mijn vader sinds 19 jaar, dat ik om zou kunnen gaan met mijn kinderen vanuit zoveel meer ontspanning en ik zelfs mijn schoonouders zou gaan waarderen… Sterker nog… Dat ik nu kan zien hoe moeilijk IK het ze eigenlijk heb gemaakt, die zou ik hebben uitgelachen!

Want het probleem lag toch helemaal niet bij mij? Ik zag alles al, hielp al op vele plekken de verbinding te herstellen en mensen in hun kracht te zetten, zette liefde op de kaart. Ik was een groot, warm, wandelend hart op pootjes… Toch??

Maar mijn eigen shit? Die was nog niet opgeruimd! En bleek overal doorheen verweven te zitten.

Het mooiste inzicht was toen ik erachter kwam dat ik al die tijd in cirkeltjes ronddraaide om mijn eigen angel heen. Aan de ene kant, gespannen bewijzen dat ik WEL om van te houden ben, aan de andere kant (onbewust) continu op zoek naar bevestiging dat dat niet zo is… nu snap ik ook waarom ik altijd zo moe was, vaak prikkelbaar en snel geraakt.

Het feit dat we innerlijk twee werelden hebben, de liefde en de angst en dat wij zelf een keuze hebben welke van de twee we aandacht geven en dus laten groeien, dat wist ik al wel.

Maar jeetje wat is dat moeilijk als je niet weet hoe…

Je kunt 1000 affirmaties doen of oneindig veel oncomfortabele meditatiesessies en heel wat verschillende therapieën volgen, maar onbewust draai je in het zoveelste cirkeltje rond en blijft die angel zitten prikken.

Bij mij was het zelfs zover dat ik aan het overwegen was mijn geweldige relatie te verbreken. Met mijn man, de man waar ik ontzettend veel van hou, de vader van mijn 2 lieve kindjes. Als je eigenlijk al 12 jaar aan het bewijzen bent dat je niet om van te houden bent, kan ik je vertellen, daar wordt het niet heel veel gezelliger van in huis ;).

Uit het cirkeltje stappen, zien wie je bent en wat je doet en verantwoordelijkheid nemen voelt zo ontzettend goed. Het is alsof je de kans krijgt de ander en jezelf weer opnieuw te ontmoeten.

Ik zie nu wie ik ben als ik in mijn angel schiet, maar ik weet ook hoe ik er weer uit kan komen, en dat gaat al redelijk vlot, het wordt steeds makkelijker hoe vaker je het oefent.

Ontzettend dankbaar voel ik mij voor de kans om deze prachtige opleiding te hebben mogen doen.

Het heeft mijn pad helder gemaakt; gezin-relatie en -familie mediation / coaching!
Daarnaast zou ik graag teams, samenwerkingsverbanden en woongroepen ondersteunen bij het vinden van de eventuele angel(s) in hun organisatie en het opzetten van een cultuur die zorgt voor verbinding, ondersteuning en vooral veel leef- en werkplezier.

Want wat we allemaal het liefste willen, is in verbinding met de mensen om ons heen, een zinvol en liefst ook een beetje leuk en gezellig leven doorbrengen hier op de wereld. En dat is wat deze opleiding mogelijk maakt!

 

 

 

 

 

Take 5!

Take 5!

Wat is geluk? En hoe krijg je dat voor elkaar wanneer er duizenden redenen zijn om vooral niet te doen wat je echt graag wilt en er vooral geen tijd voor te nemen? We hebben het allemaal druk en leggen de lat hoog. Tja, niet zo gek dat je dan soms uitgeblust raakt. Het geluk lijkt dan ver weg. En toch is het dichterbij dan je denkt. Kinderen kunnen je er op wijzen, een bloem, een vogel of een klein lieveheersbeestje. Sta even stil is al een hele vooruitgang, denk je niet? Neem 5 minuten….

Als kind wilde ik erg graag pianospelen. Mijn buurman speelde Für Elise op de piano en zomers, met de tuindeuren open, konden we daar allemaal van meegenieten. Ik droomde en hoopte dat ik dat ooit ook zou kunnen. Pianoles zat er toen niet in. Verder dan blokfluitles bij ons op de lagere school kwam ik niet. De stad was ver weg en de agenda was vooral gevuld met sport.

Het bleef bij een droom, een verlangen dat zich weer aandiende rond mijn dertigste. Ik ging op les en vertelde de lerares dat ik Für Elise van Beethoven wilde leren en daarnaast Take 5 van Dave Brubeck en Gnossienne van Erik Satie. Zo moeilijk kon dat niet zijn. Het lukte en zo bereikte ik mijn doel.

Daarna had ik vele redenen om het weer te laten rusten. De kinderen werden geboren, mijn baan nam mijn tijd op en de pianoboeken belandden in de kast.

Tot vorige week. Eén van onze deelnemers aan de TOPopleiding is pianist. Ik vroeg hem of hij Take 5 kende en of hij dat wilde spelen op onze piano die er nog steeds staat. Simpele vraag waarop ik natuurlijk een “ja” verwachtte. Maar zo gemakkelijk ging dat niet.

Bij het oplossen van conflicten speelt dat ook. Met het grootste gemak wijzen we met onze vinger naar een ander. Jij wilt het immers wel oplossen, maar die ander moet eerst iets doen. Groot voordeel is dat je dan zelf ook niets hoeft te doen. En zo blijft het oplossen van een conflict niets meer dan een droom, een verlangen naar betere tijden.

Het is gewoon menselijk om weerstand te voelen wanneer je in een impasse zit of een ruzie waar je niet op zat te wachten. Oplossen is de kunst. En dat begint bij degene die de eerste stap zet. Dat begint met de vraag om even na te denken. Wat zou je het liefste willen? Hoe zou het voelen wanneer het conflict of de impasse waarin je zit, echt is opgelost? En hoe zou het zijn wanneer je daarin zelf de eerste stap zet en niet hoeft te wachten op een ander?

Je hoeft het niet te weten, niet te kunnen, maar die eerste stap maakt een groot verschil en brengt je dichter bij je doel.

Dat is wat deze pianist mij ook voorhield. Hij zei: practice what you preach. En hij had gelijk. Wanneer ik het wil, dan begint het met mij. En hij voegde eraan toe: “ik geef je de muziek, jij doet de rechterhand (de melodie) en ik ga je begeleiden met de linkerhand. Vergeet niet dat het ergens nog in je systeem zit. Vertrouw er maar op dat het er nog is.”

Het was net dat duwtje dat ik nodig had om te doen wat ik echt wil. Ik heb de klep van de piano weer opengeklapt. De muziek staat klaar en ondertussen neem ik elke dag tenminste 5 minuten.

Ik geloof in het goede van mensen. Ik geloof dat we gelukkig willen zijn, ons vrij en verbonden willen voelen. Elk conflict doorkruist dat verlangen. Alsof het er niet meer is. Maar het is er echt. Wanneer de angel eruit is, dan zie je dat weer. Dan herinner je je dat.

Pianospelen is niet wat ik je kan leren, wel hoe jij jouw issues kunt oplossen. Daar help ik je graag bij. En neem van mij aan dat het een stuk simpeler is dan pianospelen en het gaat een stuk sneller 🙂

Take 5!

 

vanharte@wel-com.nl

Hoe houd ik het simpel?

Hoe houd ik het simpel?

De vakantieperiode geeft ons tijd en ruimte om te klussen. Het is prachtig om oude meubels weer een facelift te geven. Mijn man is daar goed in. Met eindeloos geduld maakt hij het weer als nieuw. En ik ben er blij mee. Happy wife, happy life:)

Het is ook mooi om te zien dat je meer kunt dan je denkt. Ook al ben je er niet echt voor opgeleid. Alles is te leren.

Het doet mij denken aan een situatie een paar jaar geleden toen hij naar de plaatselijke bouwmarkt ging voor wat materiaal voor het schilderen van raamkozijnen. Omdat hij niet precies wist hoe het heette, legde hij uitvoerig uit waar het om ging, iets van een houten latje voor op het glas. De man van de bouwmarkt liet hem beleefd uitpraten en zei vervolgens: “u bedoelt een glaslat”.

Hoe eenvoudig wordt het wanneer je de juiste woorden kunt vinden. Mijn man zei: “ik had geen idee dat dit een glaslat wordt genoemd, maar eigenlijk is dat zo logisch. Hoe moeilijk kan het zijn.”

Woorden geven ons de mogelijkheid om elkaar te verstaan en te begrijpen. Zo lossen we ook vele conflicten op. Dan praat je met elkaar, je luistert, je vergeeft en verzoent. Zo kun je weer verder. En soms is het een grote chaos in je hoofd en lijkt het alsof je er niet meer uit kunt komen. Dan begrijp je niet dat de ander jou niet begrijpt.

Dan krijg je het niet voor elkaar. Op de één of andere manier voel je je onbegrepen, niet gehoord en lijkt het er op dat je niet de juiste woorden kunt vinden om duidelijk te maken wat je echt bedoelt. Dan praten we langs elkaar in plaats van met elkaar. Dan is er ruis op de lijn.

Hoe meer ruis, hoe groter de frustratie kan zijn. Misschien herken je wel de machteloosheid die daarbij hoort. Je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Onbewust maken we een ander of de situatie oorzaak van het probleem en richten onze pijlen daarop. Er verandert alleen niets. Het lijkt alsof je geen mogelijkheden hebt om het op te lossen.

Niets is wat het lijkt!

Je kunt wel degelijk iets veranderen, wanneer je begrijpt waarom het niet lukt en wanneer je weet waar het echt over gaat. Dan vind je de juiste woorden. Dan word je begrepen en voel je je gehoord. Dat is de kunst. En dat kun je leren. De weg loopt via jezelf.

Wanneer je het door hebt, wordt het leven simpeler, lichter en mooier, alsof het gaat om het kopen van een glaslat. Dan weet je hoe je echt kunt winnen en bereik je je doel. Voor jezelf, voor anderen. Hoe fijn is dat!

Wil je dit ook leren? Donderdagavond geef ik een speciale (online) introductie over de TOPopleiding transformatie conflictoplossing. Ik beantwoord al je vragen en je krijgt direct toepasbare tips. Deze introductie is voor mensen die het stuur in eigen handen willen hebben.

Je bent van harte wel-com. Meer info en aanmelden kan via deze link.

De magie in het voetbal

De magie in het voetbal

Ajax heeft verloren en ook Barcelona is het niet gelukt om de finale te bereiken in de Champions League. Mineur in Amsterdam, mineur in onze familie. De kranten schrijven over een groot drama, anderen over de droom die uiteenspat.

Het is maar een spelletje, wil ik nog zeggen, maar dan krijg ik terug dat ik er niets van begrijp. En dat begrijp ik dan ook wel weer 🙂

Waar gaat het om?

De magie van het spel. De ene keer gaat het fantastisch en denk je te weten wat het geheim van het succes is. Er wordt hard gewerkt, de inzet is groot. Er wordt prachtig samen gespeeld. De doelpunten die volgen zijn vanzelfsprekend.  Niets zo mooi als in de flow van het spel te scoren en te winnen. Niemand die dan klaagt 🙂

Winnen voelt goed.

Wanneer we verliezen zijn we teleurgesteld. Begrijpelijk en gewoon menselijk. Je weet dat je het niet kunt veranderen. De wedstrijd is gespeeld, maar toch kan het blijven doorzeuren.

Verliezen voelt niet goed.

Herken je dat? Situaties die al gebeurd zijn, maar de teleurstelling blijft hangen.

Als een film herhaalt zich alles in je hoofd. Waarom is dit gebeurd? Wat is er misgegaan? De scheidsrechter had toch ook beter moeten fluiten? Of was het toch het publiek? Wat had ik zelf kunnen doen?

Wanneer we verliezen, dan voelt het niet goed. Het is een probleem dat opgelost moet worden.

Gek genoeg zoeken we dan een oorzaak, buiten onszelf en dus ook de oplossing.

Is er iets mis? Of denken we dat?

Stel dat we met zijn allen zouden zeggen dat het lag aan de scheidsrechter en stel dat we die vervangen zouden we dan een garantie hebben voor succes? Of moeten we spelers vervangen of een coach? Zou dat beter voelen? Zouden we tevreden zijn? Zou het kloppen?

We steken veel energie in het analyseren van wedstrijden. En allerlei “oplossingen” dienen zich aan. Spelers en coaches kun je vervangen. Maar onnodig om te doen, wanneer dat niet het probleem is.

Mijn tip: los eerst het echte probleem op. En dat gaat over gevoel! Erken je emoties. Het is ok om boos of teleurgesteld te zijn. Ik begrijp jouw boosheid en teleurstelling. Mensen begrijpen elkaar allemaal in dat gevoel. Toon begrip en los niets op.

En als het dan nog doorzeurt dan is de angel er nog niet uit. Dan speelt er meer.

Hoe je dat doet leer ik je in de online training TOPsport: de mentale winst. En als je weet hoe dat werkt wordt het spel weer leuk. Dan lig je niet meer wakker van een verloren wedstrijd, dan accepteer je het echt en dan win je!

Op naar de volgende wedstrijd. Met vertrouwen, in scherpte, in plezier en energie en prestaties die vervullen! En is het daar niet allemaal om te doen?

Is dat niet de magie van de sport en het leven zelf?

Ik ben benieuwd hoe jij verlies of een teleurstelling oplost. Deel het graag hieronder in het commentaarveld.

Meer weten? Altijd vanharte@wel-com.nl

 

 

Bouwen met vertrouwen | Over mediation in de bouw

Bouwen met vertrouwen | Over mediation in de bouw

Een mediation in de bouw. Sommige mensen denken dat je verstand van de bouw moet hebben om als mediator op te kunnen treden. Hoewel ik dat aanvankelijk ook heb gedacht, weet ik inmiddels beter. Niets is wat het lijkt.

Het is de kunst om bij je vakgebied te blijven. En mijn vak is om de angel eruit te halen zodat mensen weer op één golflengte met elkaar kunnen praten en het samen oplossen op een manier waar zij allemaal voor de volle 100% tevreden mee zijn.

Dat lijkt onmogelijk, maar voor minder ga ik niet. En bovendien ben ik er inmiddels achter dat schikkingen waar je niet echt achter staat, slechts surrogaat oplossingen zijn. Dan verleg je het probleem gewoon naar een ander moment.

Dus ik ga voor 100%. En dat is elke keer een uitdaging. Alle betrokkenen willen namelijk het liefst praten over hun eigen stukje vakgebied, hun eigen visie op de zaak. En dat begrijp ik goed, maar voor je het weet praat je over raamkozijnen, keukens en vloeren, schade en aansprakelijkheden, terwijl niemand echt naar elkaar luistert omdat de angel er niet uit is.

Zo deed ik onlangs een mediation en sprak met de opdrachtgever, hoofdaannemer, onderaannemer, architect, bouwkundig ingenieur en de uitvoerder. Zij hadden de knuppel in het hoenderhok gegooid en maakten ruzie over elk item in het contract of de uitvoering daarvan.

De opdrachtgever wilde het graag opgelost hebben en desgevraagd gaf hij aan een oplossing te willen waar iedereen tevreden mee is. Hij legde dat aan de anderen voor en gaf daarbij aan dat hij mij als mediator mee wilde nemen. Spannend, maar iedereen schoof aan tafel.

In het gesprek kwamen alle irritaties in alle heftigheid op tafel. Het was duidelijk dat het vertrouwen helemaal weg was.

Stel je maar voor hoe dat gaat, wanneer je een ander niet vertrouwt, dan sta je niet echt open voor diens argument. En ik moet toegeven dat je snel in de verleiding wordt gebracht om dan toch maar over die inhoud te praten. Toch werkt dat niet echt constructief.

De kunst is mensen mee te nemen naar de kern van het conflict zodat inzichtelijk wordt waar het wantrouwen door is ontstaan. Om vervolgens te laten ontdekken dat je dat kunt oplossen door de angel eruit te halen. Dat is de kunst; dan transformeert het wantrouwen naar vertrouwen. En dat vind ik zo prachtig om te zien. Voor mij elke keer weer de bevestiging dat mensen het goed willen met elkaar en voor elkaar. En dat het niet gaat over het geld, ook al wordt daar heftig op ingezet. Van de bouw zelf heb ik geen verstand, maar dat hoeft ook niet. Mijn vak is de angel eruit halen. Dat is voldoende. Het sjouwen van stenen of andere zaken die nodig zijn, laat ik graag aan anderen over.

In een sfeer van vertrouwen gaat iedereen weer met elkaar meedenken en dan wordt het weer simpel. De mannen zijn inmiddels weer aan de slag om het werk op tijd en conform de planning af te maken. Her en der een puntje op de i en dat was dat.

Het is haast niet uit te leggen, dat dit in zo’n korte tijd kan. En toch kan het. Dunne dossiers voor mij, tevreden klanten en vervulling om op deze manier te kunnen bijdragen aan vrijheid, verbinding en bovenal weer veel plezier in de bouw of waar dan ook!

Wil je deze vaardigheden ook leren? Je bent vanharte@wel-com.nl 
https://wel-com.nl/

#mediation in de bouw

Becoming Michelle Obama

Becoming Michelle Obama

Wat een feest om gisteravond samen met mijn dochter naar de Ziggodome te gaan voor een avond met Michelle Obama. Wat een mooie en inspirerende avond. Vol passie en met humor vertelt Michelle over haar leven.

Kijk hier naar een impressie gemaakt door de NOS.

Een verhaal waarin je je herkent, ook al heb je niet haar huidskleur, haar religie, woon je niet in Amerika en ben je al helemaal geen first lady. Ik herken me er in ieder geval in. Van kinds af aan wilde ik het al goed doen, presteren, de top bereiken, carrière maken. Alsof er een weg was die je moest gaan en die je dan bij die top kon brengen.

Michelle ObamaElke keer wanneer ik een top had bereikt zou je kunnen denken dat het dan genoeg was. Nee helaas. Sterker nog, ik zag de top waarop ik stond maar even en keek weer naar een volgende top. Het was nooit goed genoeg en ik had het niet door. Iemand heeft mij ooit voorgehouden dat er geen kaas is aan het eind van de tunnel. En dat klopt ook. Je moet het wel eerst ontdekken en ervaren. Begrijpen waar het echt over gaat en wat belangrijk is. Wie wil je zijn? Nog niet zo eenvoudig en ook niet eenduidig vast te leggen.

Tijdens haar periode in het witte huis was er weinig aandacht voor de vraag wie wil Michelle wilde zijn. De aandacht ging naar het dienen van het land. En dat heeft zij voor mij op buitengewone wijze gedaan. Het combineren van het moederschap en de functie van first lady heeft zij op haar eigen authentieke wijze heeft ingevuld. In haar boek beschrijft zij niet allen de successtory, maar haar hele verhaal en dat maakt het zo mooi. Haar frustratie en onzekerheden en kwetsbaarheid laat zij zien. Dat maakt het ook zo toegankelijk en herkenbaar.

Ik denk dat wij allemaal geconfronteerd worden in het leven met gevoelens van onzekerheid en zorgen of we het wel goed doen. Zeker wanneer we door anderen naar beneden worden gehaald, omdat je kleur of religie hen niet bevalt. Hoe handhaaf jij je in zo’n situatie. Heb je ook wel eens het idee of je op het verkeerde feestje bent. Dat je genegeerd wordt of buitengesloten? Of gekleineerd? Het voelt allesbehalve goed en veilig.

De kunst is dat gevoel van “niet goed genoeg zijn” of “waardeloos” te transformeren. Michelle vertelde dat Barack haar altijd voorhield om te kijken naar het doel waar je voor staat en je niet teveel laat afleiden of verleiden om je te verdedigen of in de aanval te gaan. Wijze les om je vast ge houden aan datgene waar je voor staat.

“If they go low, we go high”, aldus Michelle. En zo is het. Laat niemand je wijsmaken dat je op de één of andere manier niet deugt of minder bent. Om geen enkele reden. We hebben zoveel meer met elkaar gemeen dan we verschillen. En als je om je heen kijkt, dan denk je misschien dat er zoveel gedoe is in de wereld. En ja dat is er ook. Maar als je nog een keer kijkt dan zie je dat er ontzettend veel goed gaat.

Gek genoeg blijven negatieve dingen beter hangen, maar het positieve is er in alle grootsheid. Elke dag is er weer een dag om je te verwonderen en dankbaar te zijn voor het leven zelf en alles wat goed gaat. Die kleine dingen die er zo toe doen.

Op dit moment volg ik een coachingsprogramma en daarin kreeg ik de opdracht om 200 dingen op te schrijven waar ik blij van wordt. Ik kan het je van harte aanbevelen. Het lijkt veel, maar doe het maar eens, zodat je je weer bewust wordt van alle geschenken. Alles wat jouw geluk dient, zoals met blote voeten lopen door het gras of een mooie zonsondergang.

Ik word er blij van en dat vult mijn accu in ieder geval elke keer weer. Dat gecombineerd met mijn passie en missie om verschil te maken, maakt mij unstoppable. Als ik kijk naar Michelle Obama, dan bedenk ik mij eens te meer dat oud worden altijd nog kan en dat dit pas het begin is!

Becoming who I want to be is een keuze die ik kan maken. En hoe lekker is dat. I’m every woman.

Michelle heeft een verhaal net als jij en ik. Wanneer we onze verhalen delen, dan herkennen we onszelf en voelen we verbinding. Juist ook door kwetsbaar te durven te zijn. Dan ervaar je het buitengewone in het gewone menselijke. Dan voel je dat er hoop is en een toekomst voor ons. Mij heeft deze avond weer enorm geïnspireerd en ik hoop dat ik met deze blog jou ook heb geïnspireerd om te worden wie jij bent! En je leven voluit te leven.

Business and pleasure

Business and pleasure

We werken veel en hard en lang of kort, maar hoe dan ook neemt het werk een belangrijke plaats in ons leven. Vroeger was het voor de adel not done om te werken, dat liet je over aan je personeel. Die tijd is voor bij. Tegenwoordig is het ook voor de adel not done om niet te werken. We verlenen status aan het werk. Werk is belangrijk geworden. Belangrijk dus ook om daar vooral veel vreugde uit te halen.

Helaas lukt dat niet altijd. Toch willen we allemaal gewoon gelukkig zijn. En hoe mooi is dat wanneer dat ook op je werk kan. Wanneer je je baan zo kunt invullen dat je er energie uit haalt. In plaats dat het je energie kost. En eerlijk gezegd denk ik dat we daar ook allemaal ons best voor doen.

Toch kun je je behoorlijk machteloos voelen op je werk, wanneer je denkt alles gedaan te hebben en het toch niet voor elkaar komt.

Neem bijvoorbeeld het management dat de opdracht heeft gekregen om een verandering in een bedrijf door te voeren. Het is de zoveelste verandering, maar je neemt aan dat het nodig is en je zet je schouders er onder. Het hoort bij de job. Je ziet het ook als een uitdaging en stroopt je mouwen op.

Het merendeel van het personeel krijg je mee in de verandering. Zij zijn positief en begrijpen ook dat het nodig is. Maar er is ook een clubje die altijd loopt te klagen en in de weerstand schiet. Je hebt eindeloos geduld gehad en je probeert van alles om dat te veranderen. Tot je die mail onder ogen krijgt die achter jouw rug om gestuurd is naar de HRmanager van het hoofdkantoor waarin wordt gezegd dat de sfeer op jouw afdeling onveilig is, dat er niet geluisterd wordt en er een angstcultuur is.

Je bent des duivels. Hoe halen zij het in hun hoofd om dit te doen? Zo ga je toch niet met elkaar om?!

Je kunt je er vast wel iets bij voorstellen. Het is alledaagse praktijk. Vroeger als advocaat bouwden we dan een dossier op om van de onwilligen af te komen wanneer een gesprek niet hielp. Zomaar ontslaan is niet zo eenvoudig. Of als je voor de andere partij opkwam dan trok je ten strijde en bouwde je ook een dossier op met verklaringen van mensen die dezelfde mening waren toegedaan.

Voor welke kant je ook maar opkomt, je neemt deel aan een wedstrijd waar geen winnaars zijn.

Wil je winnen, dan begint het met degene die zegt. Ik wil dit niet. Ik wil het anders en ik wil een oplossing waar we allemaal tevreden mee zijn. Het lijkt een onmogelijke opgave en toch is het dat niet. Het is zelfs eenvoudiger dan je denkt wanneer je de tools hebt en inzicht in waar het conflict echt over gaat.

Vorige week sprak ik met de manager die het voornoemde voorval overkwam.

“Van mij wordt verlangd dat ik hier orde op zaken stel. Op deze manier gaat dat niet lukken. En al helemaal niet wanneer hij mij passeert en een mail stuurt naar de HRmanager van het hoofdkantoor, met in cc wel 10 mensen. Ik word er niet goed van. Dit speelt al jaren in deze organisatie en dan krijg ik het op mijn brood. Die vent moet gewoon weg.”

Zijn onmacht en frustratie spraken boekdelen. Tja een conflict ontstaat heel snel. En voor je het weet kom je in een lose-lose situatie waarin niemand gelukkig is. Hij er uit of ik er uit.

Ik ging met hem op zoek naar de angel. Wat maakt dat je dit rotgevoel in stand houdt? Wat maakt dat je jezelf steeds zo boos maakt?

De manager vervolgt:

“Dat doet hij mij aan. Hij zorgt daar voor! Bovendien is iedereen het met mij eens dat hij weg moet. We lopen hier al jaren over te praten. Elke keer is er wel wat met hem. Op zich is het een goede technicus, maar zijn gedrag is onacceptabel”


Langzamerhand komen we bij de angel. Dat waar het werkelijk over gaat.

“Eerlijk gezegd ben ik bang dat ik straks op het matje word geroepen en word ontslagen omdat ik dit niet voor elkaar krijg. Dan faal ik enorm. Wat voor een manager ben ik dan? Dan ben ik echt niet goed genoeg”.

Hoe voelt dat? En wie geef je de schuld van dat rotgevoel?

“Ja hem natuurlijk!”

Ik vraag hem of het waar is dat hij verantwoordelijk is voor jouw gevoel.

Kan dat überhaupt?

Mooi moment om te zien dat het kwartje valt. De manager zegt:

“Ik begrijp het nu. Wat ik hem verwijt doe ik zelf. Ik praat er ook met iedereen over, maar niet met hem. Het is gewoon roddelen. Shit dat is helemaal niet wat ik wil. Bovendien zie ik in dat ik geen enkele moeite meer heb gedaan om naar deze man en dit clubje te luisteren. Dat is helemaal niet wat ik wil. Ik pak het op!, maar nu anders!”

En die ander? Tja daar hebben we niet mee gesproken. Dat kan maar hoeft niet. Een conflict ontstaat heel gemakkelijk. Het is geen kunst. De kunst is wie als eerste stopt met de strijd. Dat maakt de weg vrij en alles is weer open en mogelijk. Dan ben je de leider die mensen graag willen volgen, omdat de positieve energie en de menselijkheid voelbaar is. Mensen voelen zich weer gezien en gehoord. Klagers worden medestanders in plaats van meelopers. Hoe gaaf is dat.

Laat je verrassen en keep smiling!

Vind je dit waardevol? Geef graag een comment en voel je vrij om het te delen. Er is veel te veel onnodig leed en wij willen graag een steentje bijdragen om dat te veranderen naar plezier, vrijheid en verbinding.

 

 

 

 

Keep it simple!

Keep it simple!

Wat een ontzettende mooie voetbalwedstrijd: Real Madrid tegen Ajax. Wat een mooi spel en wat een teamgeest.
De spelers leken elkaar blindelings te vinden. Alsof het allemaal heel simpel is.

En misschien is het dat in de kern ook en maken we het spel vaak onnodig ingewikkeld. Misschien is dat voor sommigen alsof ik vloek in de kerk. Maar toch geloof ik dat.

Cruijff zei ooit dat voetballen simpel is, maar dat het nog niet zo eenvoudig is om het simpel te spelen. En dat onderschrijf ik.

Elk spel heeft zijn regels

Natuurlijk heeft elk spel zijn regels. Die dienen het spel. Dat is praktisch. De regels van het voetbal zijn anders dan die van het golfen. Prima.

Wat maakt dat het dan soms zo moeilijk lijkt te gaan? Dat heeft veel te maken met het bedenken hoe je het spel moet spelen. Wat de beste keuze is, de bal naar links of naar rechts. Er zijn heel veel beslismomenten die bepalen hoe je op dat moment in de wedstrijd zit.

De bal die je net gemist hebt heeft invloed op je spel. Kun je dat snel vergeten en accepteren of maalt het nog door in je hoofd?

Bewust of onbewust. Er speelt van alles wat afleidt van het spel zelf. Grappig en juist daarom zo mooi om te zien hoe de spelers in deze wedstrijd de juiste snaar leken te raken en de sterren van de hemel speelden. Samen en alsof het allemaal vanzelf gaat.

In het bedrijfsleven werk ik regelmatig met teams en de vergelijking met voetballen is altijd een dankbaar onderwerp om over te praten. Wat maakt een team succesvol, wat is het spel dat er gespeeld wordt? Waar gaan we voor? Ogenschijnlijk lijkt het simpel en dat is het niet.

Deze week sprak ik met een team. Het doel van de meeting was om de onderlinge relaties en communicatie te verbeteren. Ogenschijnlijk leek er niet zoveel aan de hand. Maar onderhuids was de spanning voelbaar.

Mijn plan was om iets heel anders te gaan doen die dag, maar ik kon er niet om heen dat twee teamleden niet meer met elkaar wilden samenwerken. Het was duidelijk dat dit eerst opgelost moest worden.

Hans: “Ik geef je gewoon feedback”

Peter: “Daar heb ik helemaal niet om gevraagd”

Hans: “Het is met jou altijd hetzelfde. Je zegt dat ik je kan aanspreken op je gedrag en dan ben je niet aanspreekbaar!”

De overige teamleden voelden al langere tijd dat het tussen Hans en Peter niet boterde. Iedereen bemoeide zich er mee en had adviezen.

De beste bedoelingen

Herken je dat? Met de beste bedoelingen houden we met elkaar veel issues in stand. Er wordt over gepraat en geroddeld. Het ondermijnt de kracht van het team. Niemand die wint. Niemand die dat wil, maar het gebeurt wel. En vaak onbewust.

Ik besloot de koe bij de horens te vatten en dieper op het onderwerp in te gaan. Zo kon het hele team ontdekken waar het echt over ging. En tegelijkertijd daarvan leren zodat je het een volgende keer anders kunt aanpakken.

Toen de angel er uit was en ieder inzicht had wat er echt speelde, was er weer ruimte en je voelde de ontspanning. Heerlijk vind ik dat.

Dan wordt het weer simpel en kun je weer verder en met plezier samenwerken. Dan is het net als voetbal, dan voel je het samen, dan ervaar je de teamspirit en dan ga je er voor!

Toen ik nog als advocaat werkzaam was en mensen kwamen met hun probleem bij mij, dan dacht ik dat ik het moest oplossen. Zij kwamen immers niet voor niets. Ik had het idee dat het van mij verwacht werd. Ondertussen werden de dossiers alsmaar dikker.

Wat een verademing, wanneer dat niet nodig blijkt te zijn. Mensen weten het zelf, het is soms niet helder, dan is er ruis op de lijn. Maar als dat weg is, dan stroomt het weer en dan hoef je niets te doen. Dan verschijnen de oplossingen vanzelf. Zo simpel kan het dan zijn. Love it!

Help, ik kan geen Engels!

Help, ik kan geen Engels!

In het verleden behaalde resultaten geven geen garantie voor de toekomst, dat zeggen we wanneer we willen handelen op de beurs.

En terecht, de schommelingen op de beurs zijn even onvoorspelbaar als het weer.

Toch moest ik hier aan denken. Omdat in het verleden genomen besluiten steeds dezelfde resultaten geven.

Einstein zou zeggen: Het is waanzin om steeds hetzelfde te doen en een ander resultaat te verwachten.

Toen ik op het VWO zat, (Atheneum B), heb ik besloten dat ik geen vreemde taal kan leren.

Nederlands en Engels was verplicht, dus dat deed ik. Maar niet omdat ik dacht dat ik het kon.

Integendeel. Wanneer ik naar het wordstudy-boek keek, dan wist ik al dat ik al die woorden nooit zou kunnen onthouden. Dat gaf mij een goed excuus om niet of nauwelijks te leren. Resultaat een 2. Dat cijfer haalde ik dan weer op met de Engelse teksten, die ik wel begreep. Daardoor ging ik elke keer met de hakken over de sloot over wat Engels betreft.

Misschien kun je je het nauwelijks voorstellen. Een VWO examen, een academische graad in Nederlands recht. En toch was het waar voor mij.

Een vreemde taal leren lijkt zo eenvoudig, maar voor mij was het dat niet. Ik had de stellige overtuiging dat ik het niet kon. En dat het nooit wat zou worden.

Dit veranderde ca 20 jaar geleden. Ik werd gevraagd om bij een training op het gebied van transformatieve conflictoplossing te vertalen. De schrik sloeg mij om het hart. Dit kan ik niet!

En dat zei ik ook. “Ik ken al die woorden niet”.

Daarop kwam het antwoord dat dat ook geen probleem was. Zij zochten mensen die hun verantwoordelijkheid wilden nemen.

Dat laatste wilde ik wel.

Dus ik zei: “ja”.

We gingen met de groep oefenen. En mij werd gevraagd iets te vertalen. En weer sloeg de angst om mijn hart. Help.

Ik zei: “I’m sorry I don’t know this word.”

Daar waar ik dacht dat ik meteen kon vertrekken zeiden zij: “Perfect! That’s what we need. People with guts to say that they don’t know it. Then we have the opportunity to explain, because we want that the audience understand what we’re trying to say.”

Wat een opluchting. Vanaf dat moment heb ik besloten dat ik het wel kan. En elke keer wanneer ik iets doe in het Engels ben ik weer even zenuwachtig. Ik vertel dat aan het publiek en de grap is dat daardoor mijn angst verdwijnt. Dan voel ik mij weer vrij en durf ook te vragen wat een bepaald woord betekent wanneer ik het niet weet.

Taal is zoveel meer dan de woorden die we uitspreken. Uiteindelijk gaat het om de verbinding, dat we elkaar over en weer begrijpen en verstaan. En dat kan op heel veel manieren.

Neemt niet weg dat ik blij ben met de stap om de TOPopleiding nu ook te geven in een Engelse versie. Wil je je angst voor taal overwinnen? Doe dan mee. En deze training is uiteraard ook voor mensen die de tools gewoon in het Engels aangereikt willen hebben.

We can do it!

Feel free to join!

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist