Page content

Take 5!

Take 5!

Wat is geluk? En hoe krijg je dat voor elkaar wanneer er duizenden redenen zijn om vooral niet te doen wat je echt graag wilt en er vooral geen tijd voor te nemen? We hebben het allemaal druk en leggen de lat hoog. Tja, niet zo gek dat je dan soms uitgeblust raakt. Het geluk lijkt dan ver weg. En toch is het dichterbij dan je denkt. Kinderen kunnen je er op wijzen, een bloem, een vogel of een klein lieveheersbeestje. Sta even stil is al een hele vooruitgang, denk je niet? Neem 5 minuten….

Als kind wilde ik erg graag pianospelen. Mijn buurman speelde Für Elise op de piano en zomers, met de tuindeuren open, konden we daar allemaal van meegenieten. Ik droomde en hoopte dat ik dat ooit ook zou kunnen. Pianoles zat er toen niet in. Verder dan blokfluitles bij ons op de lagere school kwam ik niet. De stad was ver weg en de agenda was vooral gevuld met sport.

Het bleef bij een droom, een verlangen dat zich weer aandiende rond mijn dertigste. Ik ging op les en vertelde de lerares dat ik Für Elise van Beethoven wilde leren en daarnaast Take 5 van Dave Brubeck en Gnossienne van Erik Satie. Zo moeilijk kon dat niet zijn. Het lukte en zo bereikte ik mijn doel.

Daarna had ik vele redenen om het weer te laten rusten. De kinderen werden geboren, mijn baan nam mijn tijd op en de pianoboeken belandden in de kast.

Tot vorige week. Eén van onze deelnemers aan de TOPopleiding is pianist. Ik vroeg hem of hij Take 5 kende en of hij dat wilde spelen op onze piano die er nog steeds staat. Simpele vraag waarop ik natuurlijk een “ja” verwachtte. Maar zo gemakkelijk ging dat niet.

Bij het oplossen van conflicten speelt dat ook. Met het grootste gemak wijzen we met onze vinger naar een ander. Jij wilt het immers wel oplossen, maar die ander moet eerst iets doen. Groot voordeel is dat je dan zelf ook niets hoeft te doen. En zo blijft het oplossen van een conflict niets meer dan een droom, een verlangen naar betere tijden.

Het is gewoon menselijk om weerstand te voelen wanneer je in een impasse zit of een ruzie waar je niet op zat te wachten. Oplossen is de kunst. En dat begint bij degene die de eerste stap zet. Dat begint met de vraag om even na te denken. Wat zou je het liefste willen? Hoe zou het voelen wanneer het conflict of de impasse waarin je zit, echt is opgelost? En hoe zou het zijn wanneer je daarin zelf de eerste stap zet en niet hoeft te wachten op een ander?

Je hoeft het niet te weten, niet te kunnen, maar die eerste stap maakt een groot verschil en brengt je dichter bij je doel.

Dat is wat deze pianist mij ook voorhield. Hij zei: practice what you preach. En hij had gelijk. Wanneer ik het wil, dan begint het met mij. En hij voegde eraan toe: “ik geef je de muziek, jij doet de rechterhand (de melodie) en ik ga je begeleiden met de linkerhand. Vergeet niet dat het ergens nog in je systeem zit. Vertrouw er maar op dat het er nog is.”

Het was net dat duwtje dat ik nodig had om te doen wat ik echt wil. Ik heb de klep van de piano weer opengeklapt. De muziek staat klaar en ondertussen neem ik elke dag tenminste 5 minuten.

Ik geloof in het goede van mensen. Ik geloof dat we gelukkig willen zijn, ons vrij en verbonden willen voelen. Elk conflict doorkruist dat verlangen. Alsof het er niet meer is. Maar het is er echt. Wanneer de angel eruit is, dan zie je dat weer. Dan herinner je je dat.

Pianospelen is niet wat ik je kan leren, wel hoe jij jouw issues kunt oplossen. Daar help ik je graag bij. En neem van mij aan dat het een stuk simpeler is dan pianospelen en het gaat een stuk sneller 🙂

Take 5!

 

vanharte@wel-com.nl

Hoe houd ik het simpel?

Hoe houd ik het simpel?

De vakantieperiode geeft ons tijd en ruimte om te klussen. Het is prachtig om oude meubels weer een facelift te geven. Mijn man is daar goed in. Met eindeloos geduld maakt hij het weer als nieuw. En ik ben er blij mee. Happy wife, happy life:)

Het is ook mooi om te zien dat je meer kunt dan je denkt. Ook al ben je er niet echt voor opgeleid. Alles is te leren.

Het doet mij denken aan een situatie een paar jaar geleden toen hij naar de plaatselijke bouwmarkt ging voor wat materiaal voor het schilderen van raamkozijnen. Omdat hij niet precies wist hoe het heette, legde hij uitvoerig uit waar het om ging, iets van een houten latje voor op het glas. De man van de bouwmarkt liet hem beleefd uitpraten en zei vervolgens: “u bedoelt een glaslat”.

Hoe eenvoudig wordt het wanneer je de juiste woorden kunt vinden. Mijn man zei: “ik had geen idee dat dit een glaslat wordt genoemd, maar eigenlijk is dat zo logisch. Hoe moeilijk kan het zijn.”

Woorden geven ons de mogelijkheid om elkaar te verstaan en te begrijpen. Zo lossen we ook vele conflicten op. Dan praat je met elkaar, je luistert, je vergeeft en verzoent. Zo kun je weer verder. En soms is het een grote chaos in je hoofd en lijkt het alsof je er niet meer uit kunt komen. Dan begrijp je niet dat de ander jou niet begrijpt.

Dan krijg je het niet voor elkaar. Op de één of andere manier voel je je onbegrepen, niet gehoord en lijkt het er op dat je niet de juiste woorden kunt vinden om duidelijk te maken wat je echt bedoelt. Dan praten we langs elkaar in plaats van met elkaar. Dan is er ruis op de lijn.

Hoe meer ruis, hoe groter de frustratie kan zijn. Misschien herken je wel de machteloosheid die daarbij hoort. Je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Onbewust maken we een ander of de situatie oorzaak van het probleem en richten onze pijlen daarop. Er verandert alleen niets. Het lijkt alsof je geen mogelijkheden hebt om het op te lossen.

Niets is wat het lijkt!

Je kunt wel degelijk iets veranderen, wanneer je begrijpt waarom het niet lukt en wanneer je weet waar het echt over gaat. Dan vind je de juiste woorden. Dan word je begrepen en voel je je gehoord. Dat is de kunst. En dat kun je leren. De weg loopt via jezelf.

Wanneer je het door hebt, wordt het leven simpeler, lichter en mooier, alsof het gaat om het kopen van een glaslat. Dan weet je hoe je echt kunt winnen en bereik je je doel. Voor jezelf, voor anderen. Hoe fijn is dat!

Wil je dit ook leren? Donderdagavond geef ik een speciale (online) introductie over de TOPopleiding transformatie conflictoplossing. Ik beantwoord al je vragen en je krijgt direct toepasbare tips. Deze introductie is voor mensen die het stuur in eigen handen willen hebben.

Je bent van harte wel-com. Meer info en aanmelden kan via deze link.

Keep it simple!

Keep it simple!

Wat een ontzettende mooie voetbalwedstrijd: Real Madrid tegen Ajax. Wat een mooi spel en wat een teamgeest.
De spelers leken elkaar blindelings te vinden. Alsof het allemaal heel simpel is.

En misschien is het dat in de kern ook en maken we het spel vaak onnodig ingewikkeld. Misschien is dat voor sommigen alsof ik vloek in de kerk. Maar toch geloof ik dat.

Cruijff zei ooit dat voetballen simpel is, maar dat het nog niet zo eenvoudig is om het simpel te spelen. En dat onderschrijf ik.

Elk spel heeft zijn regels

Natuurlijk heeft elk spel zijn regels. Die dienen het spel. Dat is praktisch. De regels van het voetbal zijn anders dan die van het golfen. Prima.

Wat maakt dat het dan soms zo moeilijk lijkt te gaan? Dat heeft veel te maken met het bedenken hoe je het spel moet spelen. Wat de beste keuze is, de bal naar links of naar rechts. Er zijn heel veel beslismomenten die bepalen hoe je op dat moment in de wedstrijd zit.

De bal die je net gemist hebt heeft invloed op je spel. Kun je dat snel vergeten en accepteren of maalt het nog door in je hoofd?

Bewust of onbewust. Er speelt van alles wat afleidt van het spel zelf. Grappig en juist daarom zo mooi om te zien hoe de spelers in deze wedstrijd de juiste snaar leken te raken en de sterren van de hemel speelden. Samen en alsof het allemaal vanzelf gaat.

In het bedrijfsleven werk ik regelmatig met teams en de vergelijking met voetballen is altijd een dankbaar onderwerp om over te praten. Wat maakt een team succesvol, wat is het spel dat er gespeeld wordt? Waar gaan we voor? Ogenschijnlijk lijkt het simpel en dat is het niet.

Deze week sprak ik met een team. Het doel van de meeting was om de onderlinge relaties en communicatie te verbeteren. Ogenschijnlijk leek er niet zoveel aan de hand. Maar onderhuids was de spanning voelbaar.

Mijn plan was om iets heel anders te gaan doen die dag, maar ik kon er niet om heen dat twee teamleden niet meer met elkaar wilden samenwerken. Het was duidelijk dat dit eerst opgelost moest worden.

Hans: “Ik geef je gewoon feedback”

Peter: “Daar heb ik helemaal niet om gevraagd”

Hans: “Het is met jou altijd hetzelfde. Je zegt dat ik je kan aanspreken op je gedrag en dan ben je niet aanspreekbaar!”

De overige teamleden voelden al langere tijd dat het tussen Hans en Peter niet boterde. Iedereen bemoeide zich er mee en had adviezen.

De beste bedoelingen

Herken je dat? Met de beste bedoelingen houden we met elkaar veel issues in stand. Er wordt over gepraat en geroddeld. Het ondermijnt de kracht van het team. Niemand die wint. Niemand die dat wil, maar het gebeurt wel. En vaak onbewust.

Ik besloot de koe bij de horens te vatten en dieper op het onderwerp in te gaan. Zo kon het hele team ontdekken waar het echt over ging. En tegelijkertijd daarvan leren zodat je het een volgende keer anders kunt aanpakken.

Toen de angel er uit was en ieder inzicht had wat er echt speelde, was er weer ruimte en je voelde de ontspanning. Heerlijk vind ik dat.

Dan wordt het weer simpel en kun je weer verder en met plezier samenwerken. Dan is het net als voetbal, dan voel je het samen, dan ervaar je de teamspirit en dan ga je er voor!

Toen ik nog als advocaat werkzaam was en mensen kwamen met hun probleem bij mij, dan dacht ik dat ik het moest oplossen. Zij kwamen immers niet voor niets. Ik had het idee dat het van mij verwacht werd. Ondertussen werden de dossiers alsmaar dikker.

Wat een verademing, wanneer dat niet nodig blijkt te zijn. Mensen weten het zelf, het is soms niet helder, dan is er ruis op de lijn. Maar als dat weg is, dan stroomt het weer en dan hoef je niets te doen. Dan verschijnen de oplossingen vanzelf. Zo simpel kan het dan zijn. Love it!

Onnatuurlijk en heel effectief

Onnatuurlijk en heel effectief

In ons leven doen we veel uit gewoonte omdat gebleken is dat het werkt. Wil ik snel van A naar B, dan ren ik eenvoudig wat harder of ik geef gas wanneer ik in de auto rij. In veel situaties heeft dat uitstekend gewerkt, daarom doe ik het ook. Wat mij dan keer op keer kan verbazen zijn de momenten dat ik ook snel wil, maar dit ondanks mijn inzet niet lijkt te lukken.

Herken je dit?

  • Je staat in een file en het schiet voor geen meter op.
  • Je wilt met je team een bepaald resultaat halen en een aantal teamleden werkt niet mee.
  • Je hebt iets al honderd keer gezegd en toch wordt het niet begrepen.

Het zijn allemaal situaties waarin je gas wilt geven en sneller wilt. Tenslotte heb je een doel voor ogen. Het lukt alleen niet. De frustratie neemt enkel toe.
Hoe krijg je het dan voor elkaar, wanneer je gevoelsmatig alles al hebt geprobeerd?

Misschien wel precies het tegenover gestelde doen? Hoe zou dat zijn?

Toen ik afgelopen week een dag op de skipiste stond in de Sierra Nevada, moest ik daar aan denken.

Dan wil ik ook wel snel, maar wanneer het te hard gaat op de berg, dan heb ik van nature de neiging om achterover te hangen. In feite het omgekeerde van wat ik zojuist heb geschreven.  Maar desalniettemin vergelijkbaar omdat het een bekend patroon is.

Wanneer ik achterover hang op de ski’s dan wil ik zachter, maar het effect is dat ik dan juist harder  ga. Dit is niet wat ik wil. Wat er dan voor nodig is om het tegenover gestelde te doen. Juist met het lichaam naar voren. Door de knieën, het gewicht verplaatsen. Dat moment is voor mij eigenlijk onnatuurlijk.

Toch heb ik inmiddels geleerd dat ik juist dan weer controle krijg. Dan ben ik weer de baas op de ski’s en win ik van de berg. Een opluchting met als effect, lekker skiën, lekker afdalen, veilig naar beneden. Relaxt.

Dus wat ik deed lag niet zo voor de hand, maar bleek heel effectief te zijn. Dit principe pas ik ook toe in mijn werk bij het oplossen van conflicten. We hebben allemaal een eigen methode voor. En in heel veel situaties werkt dat uitstekend. Daarom doe je wat je doet. En er zijn ook heel veel situaties waarin je niet begrijpt dat je je doel niet bereikt.

Een signaal dat je iets anders zou kunnen doen. En dat is wat iedereen kan leren. Hoe zou het zijn wanneer je dat zou kunnen? Doe eens gek deze week: neem wat gas terug op die momenten dat je heel graag snel wilt en anderen niet mee kan krijgen. Neem een andere afslag op de weg. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden.

Ik ben benieuwd of je jezelf herkent en welke alternatieven jij ziet om relaxt jouw doel te bereiken. Deel het graag hieronder. Veel succes!

Met elkaar woest om het systeem

Met elkaar woest om het systeem

Onlangs was ik betrokken bij een team waar irritatie was ontstaan met de leiding. Geen idee wat er speelde maar in het gesprek leek het duidelijk.

“Natuurlijk is het prachtig dat we een computersysteem hebben, maar het moet wel werken!”

“We hebben het al zo vaak aangekaart, maar er wordt niet naar ons geluisterd!”

“Een extra licentie zodat het wel werkt, kost maar een paar honderd euro. Ik begrijp werkelijk niet waarom de directie dat niet doet!”

Ogenschijnlijk had iedereen dezelfde issue over het recentelijk aangeschafte computersysteem. Sommigen gaven aan dat de motivatie voor het werk aan het verdwijnen was. Energie om dingen echt op te pakken was er niet meer. De vinger werd gewezen naar de directie die vervolgens niets deed, omdat er geen geld was. Er moest nu eenmaal bezuinigd worden.

Lose-lose. Niemand die hier wint.

Eerlijk gezegd begrijp ik de frustratie maar al te goed. Prima zo’n systeem, maar het moet wel werken. De verleiding is bij mij groot om een advies te geven, om de directie duidelijk te maken dat je zo niet kunt werken en dat ze echt iets moesten doen.

Uit ervaring weet ik ook dat het niet helpt. Het gaat nooit over datgene waarvan je denkt dat het daar over gaat.

Met de groep gingen we aan de slag. En het was bijzonder te merken dat iedereen een eigen versie had, een eigen issue over het ogenschijnlijk gemeenschappelijke probleem.

Toen het helder was en ieder voor zich de angel er uit had gehaald, ontstond er als vanzelf ruimte en een nieuwe saamhorigheid. De boosheid was verdwenen en had plaatsgemaakt voor begrip. Voor ideeën, om samen met de directie naar oplossingen te kijken, om elkaar te helpen en knelpunten op te lossen.

Jan Terlouw schreef ooit in een bundel een mooi gedicht over hoe een groep werkt en kijkt. Hij zei: “De groep is blind”.

En zo heb ik het ook ervaren. De groep in zijn geheel lijkt één beeld te hebben, één waarheid. Alleen blijkt bij ieder individu iets anders te spelen. Ieder individu heeft een eigen kijk op het geheel.

Wat een verademing en hoe gaaf om dit inzichtelijk te kunnen maken voor ieder individu en daarmee de hele groep.

“Jeetje, ik wist niet dat dat bij jou speelde.”

“Zo had ik het niet bedacht”

Wanneer de angel er uit is ontstaan er als vanzelf openingen voor echte oplossingen. In plaats van een strijd die niemand wint en bakken vol energie kost, wint iedereen.

En iedereen kan dit verschil maken.

Wie heeft het lef om op te staan en te delen wat er echt speelt?

Dit is het gedicht van Jan Terlouw dat mij inspireerde voor dit blog. Ik deel het graag met je en hoop dat het ook jou inspireert om niet alles voor waar aan te nemen, ook al lijkt iedereen het met elkaar eens te zijn.

“Hoe eenzaam kun je zijn, te midden van de velen
Wie het groepsdenken verlaat is snel alleen en gaat
Een weg die anderen niet met hem delen.

Een collectief doet dingen die een mens alleen verfoeilijk vindt.
De groep is blind.
De groep beweegt zich voorwaarts, maar vraagt niet waarom.

Een collectief is zich de dingen niet bewust.
Maar ze gebeuren wel.
En o zo snel
Is  ’t collectief geweten van de groep gesust.”

 

 

 

Ik ben wel een keer klaar met de ruzie in de familie!

Ik ben wel een keer klaar met de ruzie in de familie!

Voor mij is mijn familie het belangrijkste dat er is. Het gevoel dat je je ergens veilig voelt, jezelf kunt zijn en erbij hoort. Je kunt er bij aankloppen, het is vertrouwd.

Of zoals een tante ooit tegen mij zei: “Wanneer je ziek bent, dan kun je een beroep doen op buren en vrienden, maar meestal niet voor lang. Maar op je familie kun je altijd een beroep doen.”

Misschien herken je dat wel, een goede buur of vriend kun je best om hulp vragen. Maar niet zo vaak. Je wilt tenslotte niet het gevoel hebben iemand tot last te zijn.

Het is overigens maar de vraag of het ook als een last wordt ervaren, maar dat terzijde. Op je familie kun je daarentegen altijd een beroep doen. Zo voel ik dat tenminste in mijn familie. Daar ben ik dankbaar voor. Dat wil niet zeggen dat iedereen elke keer als ik ergens om vraag iets doet, maar het is een soort van ongeschreven regel, dat wanneer het er op aan komt er geen enkele discussie is dat je er gewoon voor elkaar bent.
Toch is dat niet zo vanzelfsprekend. In menige familie is er verdeeldheid en een strijd die soms onoplosbaar lijkt. De behoefte aan samen is onuitgesproken door onopgelost leed dat in de weg zit. Spanningen die nog dagelijks voelbaar zijn.

Wat kun je doen wanneer je niet bij machte bent om het op te lossen? Moet je je familie laten vallen of het contact verbreken? Of je mond houden of het issue negeren?

Regelmatig werk ik met jongeren. Mensen die nog een heel leven voor zich hebben. Onbezorgd lijken te zijn. En toch?
Wat zou jij doen wanneer je geconfronteerd wordt met een familieruzie? En je dagelijks van school naar huis fietst en steeds weer bang bent voor wat er die avond zou kunnen gebeuren. Dan zou je het liefste willen vluchten, maar waar moet je naar toe? Waar moet je beginnen, wanneer de volwassenen er zelf niet uit komen?

Voor mij is het irrelevant met wie ik spreek in een familie. Je kunt altijd beginnen bij degene die zegt:
“Ik wil het anders. Ik ben wel een keer klaar met die ruzie in de familie.”
En dat je daarbij niet hoeft te wachten op je ouders of andere familieleden, dat getuigen de jongeren in dit filmpje. Zij leerden en ontdekten hoe je op effectieve wijze oud zeer opruimt. Hoe cool is dat?!

Meer weten? Vanharte@wel-com.nl

Les in geduld

Les in geduld

Wanneer ik vind dat dingen te langzaam gaan, dan wil ik een tandje hoger. Het moet en kan sneller. Gewoon even gas geven. In sommige gevallen werkt dat uitstekend. Daarom doe ik het ook. Ik ben niet gek.

In gesprekken met mensen werkt dit niet zo goed.

Stomverbaasd kan ik dan zijn, wanneer het niet gaat zoals ik wil en de zaak stagneert. Dat zijn de momenten dat ik mijn geduld kan verliezen. Herken je dit ook?

“werk even mee, dan zijn we sneller klaar”
“doe niet zo moeilijk, laten we gaan”
“gewoon even doen, zo moeilijk is het niet”
“zeg even sorry!”

Het liefste wil ik dat mensen in mijn tempo meegaan. En natuurlijk begrijp ik best dat dat niet kan. Iedereen zijn eigen tempo. En toch kan ik dat soms moeilijk accepteren. Onbewust vecht ik er toch tegen en probeer op één of andere manier de dingen naar mijn hand te zetten. Zeker wanneer ik vind dat het een hele goede reden heb om snel te gaan. Ik heb immers een doel voor ogen.

“we hebben een deadline!”
“je moet op tijd op school zijn”
“het vliegtuig vertrekt over een uur”

Maar ja wie ben ik?

Eerlijk gezegd gaat het dan nog trager. Bizar en toch gebeurt het. Ik kan mij verbazen over het feit dat we ogenschijnlijk niet allemaal voor hetzelfde doel gaan.

Het is zo maar een voorbeeld van een conflict. Geen juridische strijd, maar het stroomt niet. Voor mij is het de kunst gas terug te nemen in een situatie waarin ik juist gas wil geven. Het druist tegen mijn natuur in.

Stil staan bij datgene wat er is en dat te accepteren precies zoals het is op dat moment klinkt eenvoudig en toch is het lastig.

Wanneer het regent dan begrijp ik dat het geen enkele zin heeft om daartegen te vechten. Ik heb daar geen invloed op. Bovendien zal het droog worden en de zon weer gaan schijnen. Wanneer mensen niet meewerken, dan vind ik dat toch vreemd. Zij zouden toch beter moeten weten. Zij zouden toch moeten begrijpen dat het belangrijk is en snel moet. Zij zouden…

Het heeft geen enkele zin om aan het gras te trekken om het sneller te laten groeien. Daar bewust van te worden is al een hele vooruitgang. Dan kun je van een afstandje kijken naar mensen en de situatie. Dan hoef je niet te trekken of te duwen. Mensen moeten niets. Mensen doen gewoon wat zij doen. Net als ik. Het is onze natuur.

Wanneer ik mij daar opnieuw bewust van ben, dan komt mijn geduld weer terug. Ik voel me vrij, ontspannen en denk bij mij zelf. Wat wil ik? Linksom of rechtsom, vooruit of achteruit, even stilstaan? Ach, dan is alles weer mogelijk. Ik zit weer in de flow. En daar voel ik mij het allerbeste.

The place to be happy with me:-)

Niemand is perfect?? Hoezo niet?

Niemand is perfect?? Hoezo niet?

Het streven naar perfectie is om moedeloos van te worden. Wat is perfect? Wie bepaalt dat? We maken allemaal fouten dus het is niet zo erg. Heb je wel eens een keer iets gedaan waardoor een ander boos werd? Teleurgesteld is? Join the club. Het is gewoon normaal.

Zo voelt het misschien niet, maar laten we eens een simpel voorbeeld nemen. Wanneer jij tegen mij zegt dat je een afspraak bent vergeten dan vind ik dat gewoon menselijk. Herkenbaar ook. Is het een afspraak die je hebt gemaakt met mij, dan baal ik waarschijnlijk, maar ook daar kan ik begrip voor hebben. Het kan ons allemaal gebeuren. Vergeet ik zelf een afspraak dan is het van andere orde. Dan denk ik niet meer in menselijkheid, dan denk ik dat is erg stom. Het had niet mogen gebeuren.

Ik herinner me een situatie toen ik nog als advocaat werkte. In een echtscheidingskwestie was ik de advocaat van mevrouw. Op een dag werd ik gebeld door haar man. Hij zei: “Ik zit hier in de Rechtbank Dordrecht en er is niemand.” Ik schrok me dood. In een vlaag van helderheid zei ik tegen hem: “Maar meneer, u moet niet in Dordrecht zijn, maar in Rotterdam!” Hij zei; “Maar wat doet u dan nog op kantoor?”

Daar had hij een punt, ik was de zaak straal vergeten. Ik stamelde: “Ga maar gauw naar Rotterdam, ik bel de rechtbank dat we onderweg zijn.” De bode die ik belde zei: “Mevrouw doet u maar rustig aan, we lopen uit.” Ik pakte mijn dossier en reed zo snel als ik kon naar Rotterdam, waar mijn cliënte geduldig zat te wachten.

Duizend excuses en 10 minuten later waren we aan de beurt. De rechters verontschuldigden zich dat de behandeling van de zaken die ochtend zo uit liep. Ik zei: “Geen enkel punt.” En slaakte een zucht van verlichting. Door het oog van de naald. Ik schaamde mij dood. Voor een rechtbank kom je niet te laat. Te gênant voor woorden. En toch? Het is menselijk om iets te vergeten.

Voor een ander begrijp ik dat heel goed, voor mijzelf moet ik een hobbel nemen. Mijzelf vergeven voor iets wat ik heel slecht vind. Maar door dat te doen voel ik mij vrij. En tegelijkertijd heb ik meer compassie met mensen die iets vergeten. Niet om er een gewoonte van te maken, wel om eenvoudigweg begrip te hebben.

In mijn werk als mediator helpt mij dit enorm. Mensen doen dingen die ik kan verafschuwen en veroordelen. Maar achter elk gedrag dat ik zie, zie ik ook een mens, net als ik.

Trump erkent Jeruzalem, is er iemand die wint?

Trump erkent Jeruzalem, is er iemand die wint?

Trump kiest partij. Hij erkent Jeruzalem als de hoofdstad van Israël. Het moet maar een keer duidelijk zijn. Een knoop wordt doorgehakt. Tenslotte lag er al een wet. Een man die doorpakt wat er kennelijk al is afgesproken. Is er iemand die hier wint? Is er iemand die recht heeft op een stukje aarde? Wie bepaalt dat? Wie heeft gelijk?

In theorie is er niet veel voor nodig om vrede te bereiken. Heel simpel. Wanneer je stopt met de strijd, dan is de oorlog voorbij. Toch is het tegelijkertijd zo moeilijk. Waarom? Omdat de ander begon en dus eerst moet stoppen. Omdat de ander gevaarlijk is. Omdat er altijd een reden is om toch te blijven doen wat je al deed. Omdat je alles al geprobeerd hebt. Omdat je niet beter weet. Omdat er nu een oplossing moet komen. Omdat er altijd ontelbare redenen zijn. Omdat er een wet is. Omdat het staat geschreven.

En al die redenen camoufleren waar het echt over gaat. Zonder dat we er bewust van zijn. Ook al voelt het niet goed. Er is altijd een vijand waar je tegen moet blijven vechten.

Met welk doel? Wat wil je bereiken? Wat wil Trump bereiken?

Wie heeft het lef om te doen wat goed is voor hem zelf? Wie heeft het lef om niet mee te doen met de machtsstrijd? Wie durft te luisteren naar zijn eigen hart?

We denken vaak dat we partij moeten kiezen. Maar wanneer je kiest voor de één dan ben je ook tegen de ander. De rellen die uitbreken getuigen daarvan. En daarmee houd je de strijd mede in stand.

Het is natuurlijk gemakkelijk om te praten over geschillen ver weg. Daar heb ik geen invloed op. Maar hier en nu in mijn eigen leven, kan ik wel wat doen door in gesprekken eenvoudigweg partij te kiezen voor beide partijen. Ook al spreek ik hen niet tegelijkertijd, omdat ik weet dat de één niet gelukkig is wanneer de ander het niet is. En visa versa.

Omdat we het diep in ons hart goed willen hebben met elkaar en simpelweg gelukkig willen zijn. Dat besef maakt mijn leven een stuk simpeler en mooier.

Grenzen trekken

Grenzen trekken

Dit is van mij en dat is van jou. Dit is mijn land, dat is jouw land. Hier is de grens. Zo scheiden we eenvoudig de wereld in tweeën. En dat doen we al van kinds af aan. Wanneer een baby voor het eerst zijn eigen hand ontdekt is dat een magisch moment. En zo ontstaat ook het “ik”. Maar met “ik” is er ook een “jij”. Een ander. So far so good. En als we het samen goed hebben is er ook niets aan de hand. Dan kunnen we prima met elkaar spelen. Dan delen we de bal. Tot dat er iets gebeurt. Het moment dat je de bal moet afgeven en niet meer terug krijgt. Tot dat een ander bepaalt dat we een ander spel gaan spelen. Tot dat moment dat het samen niet meer leuk is. Tijd om dat aan te geven.

“Je gaat over mijn grens!”
 “Ik moet voor mezelf opkomen, mijn grenzen aangeven.”
“Ik moet mijn grens bewaken.”

Herken je dat? Ergens onderweg verlies je je vrijheid, je autonomie. Dan krijg je het benauwd. Je wordt belemmerd in je mogelijkheden. Tijd om dat aan te geven. De grens aan te geven, of de grens te sluiten.

Ik herken dat wel bij mezelf. Dan heb ik de neiging om anderen “de waarheid” te zeggen. Dan voel ik mij gevangen en heb ruimte nodig. Maar waar zit dat in? In de ander of is er ook iets in mijzelf?

Vaak denken we dat wanneer we anderen vertellen dat dit de grens is, dat de ander dat begrijpt. En vol respect en liefde jou de ruimte geeft die jij nodig hebt. De realiteit is weerbarstig.

Wanneer ik “mijn grens” aangeef, dan duw ik de ander bij mij weg. Zonder dat ik het in de gaten heb. Dan is er een “ik” en een “jij”, die zich steeds verder van elkaar verwijderen. Is dat erg? Gewoon menselijk. Maar wat ik dan mis is “wij”. Dan voel ik mij alleen en niet verbonden.

Het herinnert mij aan een gesprek dat ik had met een man. Hij kwam te dicht bij, over mijn grens dacht ik. Ik wilde hem niet afwijzen, maar deed dat ondertussen wel. Hij moest dat maar begrijpen. Maar hoe kan hij weten dat ik dat zo voel?

Met enige moed heb ik gezegd wat er echt te zeggen was:

“Ik vind het spannend om te zeggen, want ik wil je niet afwijzen. Maar als je te dichtbij komt, dan voelt het voor mij ongemakkelijk.”

Bijzonder was zijn reactie.

“Wat ben ik blij dat je dat eerlijk durft te zeggen. Ik was mij er niet van bewust.”

Sindsdien is het geen enkel punt meer geweest tussen ons. Ik voel me vrij en verbonden. Grenzeloos!

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist