Hier rekent niemand op
Vandaag sta ik stil bij één van de meest ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven.
Ik was 22 jaar. Mijn vader was twee jaar daarvoor overleden. De impact daarvan was nog steeds voelbaar in onze familie. Maar er was ook weer licht. We keken met z'n allen enorm uit naar de geboorte van het eerste kind van mijn oudste zus.
Niemand had maar enig vermoeden dat mijn zus vlak voor de uitgerekende datum een zwangerschapsvergiftiging zou krijgen en daar bovenop een hersenbloeding.
Lamgeslagen
Met spoed werd zij naar het academisch ziekenhuis gebracht, van Twente naar Groningen. En elke keer onderweg luisteren of het hartje van de baby nog klopte...
Met een keizersnee is haar zoon ter wereld gekomen. Mijn neef. Gezond en wel, slechts een paar weken te vroeg. Mijn zus lag in coma.
Ik kon het niet begrijpen toen de artsen ons vertelden dat zij niets meer voor haar konden doen. De bloeding was fataal, zij zou het niet overleven.
We zaten verslagen in de wachtkamer van het ziekenhuis. Ik staarde naar de klok aan de muur. De minuten duurden uren.
Hoelang kun je wachten op de dood?
Hoelang duurt een minuut?
Ik vergeet nooit meer het tikken van de vingers van mijn moeder op de stoel in de stilte die oorverdovend was.
Ik loop naar het bed waar mijn zus ligt. Levenloos. Met moeite ademt zij nog, terwijl we wachten op haar dood. Ik kijk naar de apparaten om haar heen. Ik voel me zo machteloos. Ik kijk naar haar. Ik moet iets doen. Ik wil iets doen. Maar ik kan niets doen. Ik kan haar niet redden.
Zonder het te beseffen, heb ik mij enorm schuldig gevoeld. Schuldig, omdat ik niets deed en alleen maar staarde naar haar op dat bed. Ik was zo bang. Waarom ben ik rechten gaan studeren? Ik had geneeskunde moeten doen, dan had ik iets voor haar kunnen betekenen. Ik mis mijn vader. Ik ben boos, bang en voel me intens alleen.
We wachtten en wachtten, elke seconde duurde een eeuwigheid. Twee dagen nadat de babay was geboren, overleed zij. Moeder en zoon hebben elkaar nooit gezien. Het begin en het einde van het leven in een paar dagen, zo dicht bij elkaar, zo tegenstrijdig.
Als het oog geen tranen had zou de ziel geen regenboog kennen.
Vandaag is haar sterfdag. Een regenboogdag.
Ik zal het nooit vergeten en tegelijkertijd ben ik enorm dankbaar voor alles wat ik jaren later heb geleerd. En sindsdien zoveel mensen heb kunnen helpen juist deze gevoelens van machteloosheid op te lossen, zonder stress of strijd. Of het traumatisch is of iets ogenschijnlijks simpels wat in de weg zit.
Wat er is gebeurd kun je niet veranderen, wel wat het met je doet.
Want wat ik steeds weer zie, wanneer ik met mensen spreek die in een conflict zitten…
zij voelen ze zich bijna altijd alleen en machteloos.
Niet vrij. Niet echt gehoord, gezien of begrepen.
Alsof ze zich moeten aanpassen om het goed te houden.
Alsof ze zich sterk moeten houden voor anderen.
Alsof je het een plek kan geven en door moet gaan alsof er niets is gebeurd.
En hoe harder ze hun best doen,
hoe verder het soms vastloopt.
Ik herken het maar al te goed. Het lichaam liegt niet.
Gelukkig is er een oplossing.
vanharte@wel-com.nl
