Conflict. Wat is dat eigenlijk?
Voor mij is het alles wat niet stroomt. Alles wat je in de weg zit. Dat kan met een ander zijn, met een situatie, met een keuze die je maar niet kunt maken. Maar soms is het conflict met jezelf. Met je eigen lijf.
Eugène is haptonoom. Hij weet meer van het menselijk lichaam dan de meeste mensen ooit zullen weten. Hij begeleidde anderen door fysieke en emotionele blokkades heen. En toch: zijn eigen lichaam begon hem in de steek te laten. De ene tegenslag na de andere. En daarmee de frustratie, de boosheid, het gevoel van verraad.
"Als het zo moet, hoeft het voor mij niet."
Dat was zijn gevoel. Herkenbaar. En tegelijk precies de angel.
We zijn samen aan de slag gegaan. Niet met zijn schouder, niet met zijn hart. Maar met wat daaronder zat. Hieronder schrijft hij zelf wat er gebeurde.
Een warm welkom terug in mijn eigen lichaam
Soms komt een inzicht uit een onverwachte hoek. De reden dat ik bij Chiquita terechtkwam, had niets te maken met mijn lichaam. Maar toen ik haar huiswerkopdracht maakte, voelde ik ineens de behoefte om diezelfde oefening toe te passen op iets waar ik al maanden mee worstelde: mijn relatie met mijn lijf.
In gevecht met mijn lijf
Het afgelopen jaar was zwaar. Mijn lichaam leek me één voor één in de steek te laten: een afgescheurde schouderspier, een longontsteking en uiteindelijk de diagnose dat ik in een vroeg stadium aderverkalking heb. Het vooruitzicht van levenslange medicatie voelde als een harde klap.
Ik was boos.
Teleurgesteld.
En diep van binnen voelde ik me verraden door mijn eigen lijf.
Het lichaam liegt niet
Als haptonoom weet ik hoe belangrijk de relatie met jezelf is, fysiek én mentaal.
Het 5G‑model laat dat haarscherp zien. (Gebeurtenis - Gedachten - Gevoel - Gedrag - Gevolg).
Maar weten is geen voelen en kennis biedt geen bescherming. En mijn gevoelens waren hard. Vanuit die boosheid ging ik me ook gedragen alsof mijn lichaam mijn vijand was. Ik luisterde minder, forceerde meer, en onbewust werkte ik mijn eigen herstel tegen. Mijn huid reageerde mee: eczeem op plekken waar je het niet wilt.
Ik wilde het anders
Chiquita liet mij zien hoe ik in strijd was met mijzelf. Ze gaf mij een oefening. Toen gebeurde er iets wat ik niet had voorzien. Ik ging zitten met pen en papier. Ik schreef…en met tranen mijn ogen zag ik de pen over het papier bewegen.
Wat er op papier kwam, was rauw en eerlijk: boosheid, schuldgevoel, spijt, verdriet. Ik durfde eindelijk toe te geven hoe diep de breuk met mijn lichaam eigenlijk zat en hoe mijn eigen boosheid die kloof onbewust alleen maar groter had gemaakt.
Maar juist door me over te geven aan de oefening en gewoon toe te laten wat er op papier kwam, ontstond er ruimte. Lichtheid. Een zachtheid die ik lang niet had gevoeld.
Het stroomt weer
De dagen erna merkte ik dat er iets begon te stromen. Ik voelde weer waar ik energie van kreeg. Ik herkende weer wat me raakte. De liefdevolle verbinding met mijn lichaam leek hersteld. En alsof het leven me een klein duwtje gaf, kwam er een vacature voorbij die me raakte. Voor het eerst in lange tijd heb ik direct gesolliciteerd, niet vanuit plicht, maar vanuit verlangen, vanuit mijn hart…
En geloof het of niet: nu een week later is zelfs het eczeem is aan het verminderen. Zou deze innerlijke verschuiving ook mijn fysieke gezondheid raken? Ik sluit het niet uit.
Bewustwording
Wat ik wél weet, is dat de oefening van Chiquita iets in beweging heeft gezet, me bewust heeft gemaakt van iets wat in mijn onderbewustzijn doorwerkte en wat ik zelf niet kon zien. Haar liefdevolle begeleiding, haar geduld en haar vermogen om precies bij de kern te komen, hebben me geholpen om de verbinding met mezelf te herstellen. Of zoals zij het zo mooi zegt: De angel uit het conflict met mijn lichaam te halen.
Het voelde als een warm Wel‑com. En het heeft geleid tot een structurele verandering - in mijn hoofd, in mijn lijf en in mijn leven.
WoW Chiquita, bedankt!
Eugène Zeldenrijk
PS. hieronder de visualisatie van het verhaal van Eugène.
