De wedstrijd was in het Engels, het gevoel niet
Fluitje in de hand, een collega naast me die ik tien minuten eerder voor het eerst had ontmoet. Zo begon mijn week op de Masters in Breda. En alles ging in het Engels.
Ik heb weleens eerder gefloten, maar nog nooit op zo'n groot internationaal toernooi. Andere termen, andere gewoontes, en bij elke nieuwe wedstrijd een andere collega-scheidsrechter om mee samen te werken. Geen tijd om elkaar eerst goed te leren kennen. Wel de opdracht om samen, meteen, één wedstrijd eerlijk en helder te leiden.
Ik merkte hoe ongemakkelijk dat in het begin voelde. Een vak dat ik ken, maar dan in een taal die niet de mijne is, met mensen die ik niet ken, onder regels die net iets anders liggen dan ik gewend ben. Even was ik weer de nieuweling.
Totdat ik ontdekte dat het niet om de taal ging.
Het spel gaat over winnen en verliezen. Dat schreef ik in mijn vorige blog al. Maar onderweg vergeten we vaak dat er zoveel meer gebeurt onder die uitslag. Op het veld zag ik het opnieuw, en scherper dan ooit.
Elke wedstrijd moest ik binnen een paar minuten afstemmen op een vreemde. Niet omdat we elkaar aardig moesten vinden. Omdat het spel het vroeg. En het lukte, keer op keer. Niet door woorden. Door een blik, een gebaar, een gedeeld gevoel voor wat eerlijk is en wat niet. En de afspraken die we van te voren maakten.
Wat me het meest raakte, waren de spelers zelf. Mensen van 65 en ouder. De oudste deelnemer was 91. Je zag het niet. Ze gaan nog steeds over het veld, fit, scherp, en zichtbaar genietend van het spel.
Spelers komend uit landen die ik nog nooit had bezocht, gezichten die ik niet kende, en toch herkende ik alles. De frustratie bij een gemiste kans. De teleurstelling na een verkeerde beslissing. De opluchting wanneer het wel klopte.
We hebben meer met elkaar gemeen dan dat we van elkaar verschillen. Dat maakt het ook allemaal weer helder. Niet de taal, niet het paspoort, niet de leeftijd bepaalt of je elkaar vindt. Het gevoel doet dat.
Dat is ook waar leiderschap voor mij begint. Niet bij de titel op je visitekaartje.
Het is het vermogen om je af te stemmen op iemand die je net ontmoet hebt, onder druk, zonder gemeenschappelijke taal, en toch tot een eerlijke uitkomst te komen.
Dat lukt wanneer je oordeelloos kunt luisteren, de ander kan zien zoals hij/zij is. Niet als een vreemde, maar gewoon als een ander met een andere taal.
En bovenal je zelf kunt accepteren zoals je bent, de woorden die je niet kent of verstaat. Alles wat je niet ziet, alle fouten die je maakt. Dat alles te kunnen accepteren, omdat het "part of the game is". Omdat het ook gewoon menselijk is.
In het moment gebeurt het allemaal. De kunst is mee te gaan in de flow van het spel. Dat voelt goed, voor mij allereerst en ik merk dat dat werkt naar anderen. Spelers accepteren dat. Als je eerlijk zegt wat er is. "Sorry guys, I didn't see that".
Het is ok. Omdat ze allemaal begrijpen dat je niet alles kunt zien. In die eerlijkheid hoef je je niet te verdedigen en voel je je niet aangevallen. Dan verliest niemand. Hoe mooi is dat?
En dit doe ik al vijfentwintig jaar aan de mediationtafel. Mensen helpen zodat zij beiden het gevoel hebben te winnen. Samen.
Het scheidsrechterschap voelde soms als een klein conflict op zich. Vreemde regels, vreemde mensen, weinig tijd. En toch, elke keer weer, vonden we elkaar. Simpelweg omdat we dat wilden. The name of the game? Genieten tijdens het spel, ook al ga je voor het resultaat.
Ik heb genoten en voor mij is dat de kern. Niet wie er wint, maar wat ons verbindt.
Daar word ik blij van. Winst op alle fronten.
