Kan ik dit wel in het Engels?
Die gedachte komt regelmatig bij me op. Ik ken het patroon inmiddels. Ook toen ik gevraagd werd een workshop te geven aan een groep internationale studenten van Hogeschool Windesheim in Zwolle. In het Engels.
Grappig eigenlijk.
Ik geef al tientallen jaren trainingen, workshops en lezingen. Zelfs in het buitenland en ook in het Engels. Ik weet waar ik het over heb. En toch was daar ineens die onzekerheid.
Niet over de inhoud.
Over mijn Engels.
Kan ik dit wel? Kan ik de juiste woorden vinden? Begrijpen ze me? Kan ik in een andere taal dezelfde verbinding maken als in het Nederlands? Moet ik niet eerst zelf een studie Global Project and Change Management doen om met hen te kunnen praten?
En daarmee had ik, nog vóór de workshop begonnen was, mijn eerste conflict al te pakken.
Misschien zie je het niet als een conflict. Misschien denk je: wat een onzin.
En toch is het wat het is.
Het stroomt niet en ik voel meteen weerstand.
Zal ik weigeren? Heb ik hier wel tijd voor?
Niets is wat het lijkt
Feitelijk is er niet zoveel aan de hand.
Ik geef gewoon een workshop. Ik zeg iets. Meer is het niet.
Wat is dan het probleem?
Ik deelde het met de studenten:
“I am afraid that my English is not good enough. But if I go underneath that fear, what I actually think is: I am not good enough.”
Het was kwetsbaar. Ik voel het zelfs als ik dit opschrijf.
Bang voor de afwijzing.
De studenten keken me verbaasd aan.
En de spanning verdween uit mijn lijf.
Ik vertelde dat het mijn gedachten zijn die mij dat onzekere gevoel bezorgen. En daar konden we op doorpraten.
Want dat gevoel herkenden ze allemaal.
Verschillende landen, dezelfde menselijke gevoelens
De groep bestond uit studenten met verschillende nationaliteiten, achtergronden en verhalen. Ze deelden hun onzekerheden en al snel voelden zij zich verbonden met elkaar.
Want wie kent het niet?
Iemand zegt iets wat je raakt. Je voelt je buitengesloten. Niet begrepen. Niet serieus genomen. Iemand reageert niet zoals je had verwacht. Er ontstaat gedoe met een vriend, in een relatie, met je ouders, in een projectgroep of misschien wel met jezelf.
We noemen dat niet altijd een conflict.
Maar het conflicteert wel degelijk met ons menselijke verlangen naar verbinding, naar samen, naar gelukkig zijn.
En onbewust en onbedoeld maken we het dan persoonlijk.
Het kan anders.
Wil je het anders? Het kan!
Do you want a change?
Be the change.
Dat betekent niet dat je alles wat een ander doet maar goed moet vinden. En ook niet dat je geen grenzen kunt stellen.
Integendeel.
Je onderzoekt eerst wat jóu werkelijk in de weg zit. Wanneer die angel eruit is, ontstaat er ruimte.
Dan kun je veel vrijer bepalen wat je wilt zeggen. Op een manier waarop je ook gehoord wordt.
Helder.
Niet vanuit angst, boosheid of machteloosheid.
Maar vanuit vrijheid.
Een nieuw perspectief
Wat me raakte, was de openheid van de studenten.
Ze luisterden, deden mee, deelden hun ervaringen en durfden ook naar zichzelf te kijken.
Na afloop schreven ze onder andere:
- I have a new perspective and have to really think about it now to actually understand it.
- Very insightful.
- Take a step back to see both stories.
- Thank you for teaching me to see the conflict from my perspective.
En iemand schreef:
- This is something so resolving in the actual world.
Die laatste zin bleef bij me hangen. En is precies waarom ik ja heb gezegd tegen het geven van deze workshop. Voorbij mijn eigen onzekerheid.
Want stel je eens voor dat we dit veel eerder zouden leren.
Niet pas wanneer een relatie vastloopt, een samenwerking escaleert of we lijnrecht tegenover elkaar staan.
Maar op school. Als student. Als kind.
Dat je leert dat je gevoelens ertoe doen en dat je ze niet hoeft weg te drukken.
Maar óók dat je niet machteloos bent wanneer een ander niet doet wat jij nodig denkt te hebben.
Dat je kunt onderzoeken wat er in jou gebeurt.
En dat je van daaruit opnieuw kunt kiezen. In vrijheid, in verbinding.
En mijn Engels?
Dat bleek uiteindelijk helemaal niet zo belangrijk. Haha ik verbaasde mezelf.
Natuurlijk maakte ik fouten. Natuurlijk moest ik soms zoeken naar een woord.
Maar er ontstond contact.
We begrepen elkaar.
En misschien is dat voor mij wel een van de mooiste lessen van deze middag.
Niet wachten tot de angst weg is.
Niet wachten tot ik denk dat mijn Engels goed genoeg is.
Gewoon gaan met een nieuw perspectief op mezelf. Ik kan het.
En het verlangen om bij te dragen aan vrede, vrijheid, verbinding.... liefde.
Waar dan ook in de wereld.
Feel the fear and do it anyway!
